Açık Mod
Koyu Mod
Sistem Modu
“Çocuk için kim demiş küçük şeydir. Belki de enbüyük şeydir.”
– Abdülhak Hamit Tarhan
Onlar ki Türkiye’nin çocukları
Gökte güneş, dağda yıldızlar
Masum, zeki ve us’lu
Işığa duran, güneşe koşan
Neşesi, mutluluğu baharlarımızın
Ve de pembe çiçekleri, hayatlarımızın.
Onlar ki çocuklarımız,
Düşlerimizin, gerçeklerimizin
Onurun, inadın, dik duruşun simgeleri
Kışımız, baharımız, yazımız
Gelin görün ki
Yazamadığımız, okuyamadığımız.
Onlar ki yeşil başakları uçsuz tarlaların,
Yüksek tepelerin dorukları,
Güneşe duran, ışığa koşan
Ve ırmakları yüreklerimizin,
Akan, ha akan!
Onlar ki sönmemiş yanardağlarımız,
Ruhları ateş püskürtüyor,
Beyinleri çakmak çakmak yıldırımlar.
Kürekler çekilsin, yelkenler açılsın,
Korkutmasın karanlıklar, korkuluklar
Yeryüzüne lavları saçılsın.
Onlar ki aşka susuzluğumuz,
Suçsuzluğumuz,
Ve mazide kalan yolculuğumuz,
Onlar ki sonsuzluğumuz.
Onlar ki Tanrıyla arkadaş, ırmaklarla dost, kuşlarla yoldaş,
Maviliklerde yüzen sevginin uçurtmaları,
Martıları denizlerin, göllerin kamışları,
Akasyaları, iğde dalları, fesleğenleri bahçelerimizin,
Onlar ki derelere kurulmuş salıncaklarımız,
Onlar ki nihayetsiz soluklarımız.
Ama gelip görün kianneler, babalar!
Sanki bize sunulmuş oyuncaklarımız.