TARİHİMİZİN UTANILACAK SAYFALARINDAN BİRİ: MADIMAK

            “Yeryüzündeki diğer tüm nedenlerden daha fazla insan din adına öldürüldü. Tanrının yarattıklarını katletmek Tanrıya mı, yoksa şeytana mı hizmet ediyor?” – SuzyKassem (Mısırlı yazar ve şair)

            Tarih 2 Temmuz 1993… Ta Orta Asya bozkırlarından Viyana kapılarına uzanan ulusal tarihimizin belki de en vahşi, en zalim, en kıyıcı, en sadist, dolayısıyla en utanç verici günü. Madımak sadece bir güruhun Allah’sız saldırısının adı değil; bir utanç anıtının da adıdır. Madımak; binlerce karanlık ruhun, ülkelerini de kendilerine benzetme rüyalarının hayata geçirilmiş vahşi anıtıdır.

            Metin Altıok, Muhlis Akarsu, Asım Bezirci, Nesimi Çimen, Gülsüm Karababa, Hasret Gültekin ve daha nicelerine hem de hiç acımadan kıydılar.

            Madımak’ta olup bitenler tam bir utanç alevinin yakılmasıydı ama bu alev, bedenlerinden geçip kavurmadı o ateşi yakanları. Zira pişman olduklarına dair tek bir söz eden çıkmadı bugüne kadar. Ne o güruhun içinden, ne de onları oraya sürenlerin arasından. 

            Pîr Sultan Abdal gibi bir aydınlanmacının memleketini, insanların aleviyle aydınlatmaya kalkan kudurmuşlar sürüsü, “dindar ve kindar” dedikleri neslin cisimleşmiş örneğiydi.

            Gün gelecek, o güruhu yetiştirenler, teşvik edenler, onların doymak bilmez saldırganlıklarını alkışlamaya devam edenler, insaf, iz’an, merhamet, akıl ve vicdan yoksulluğunun korkunç bataklığında boğulacaklardır.

            Dürüst ve samimi dindarları bile dindarlık maskesiyle aldatan, sömüren, aptal yerine koyan vicdansız takiyeciler… Allah aşkı ile para aşkını bir tutanlar, tarihi bile öfkeye boğanlar… Bütün bunlar olup biterken devletin ortada olmaması ise ayrı bir skandal, ayrı bir felaket, ayrı bir facia, ayrı bir utanç!

            Ama artık sadece Pîr Sultan Abdal ve katledilenlerin ruhu değil; bütün mazlum Türkler söylemekte o dizeleri:

Kadılar müftüler fetva yazarsa

İşte kement, işte boynum, asarsa

İşte hançer, işte kellem, keserse

Dönen dönsün, ben dönmezem yolumdan

Ulu mahşer günü olur, divan kurulur

Suçlu, suçsuz gelir orda dirilir

Piri olmayanlar anda bilinir

Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan

Pir Sultan’ım, arşa çıkar ünümüz

O da bizim ulumuzdur, pirimiz

Hakk’a teslim olsun garip canımız

Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan.

            Madımak’da yanarak can verirken bile yeni bir ışığa dönüşmüş olanları rahmetle anıyor, manevi huzurlarında saygıyla eğiliyorum. Karanlığa inat, aydınlıkta uyusunlar.