TÜRK ÇOCUKLARININ DRAMI

Taciz veya tecavüze uğrarlarsa gündeme gelirler. Onun dışında yokturlar.

Siyasî partiler için de, hükümetler için de yokturlar. Çünkü programlarında yok denecek kadar azdırlar.

Ne siyasî parti liderinin, ne bakanların, ne milletvekillerinin, bürokratların, belediye başkanlarının, ne de siyasi parti il ve ilçe yöneticilerinin, haklarında açıkladıkları tek bir fikir yoktur.

Festival demek şenlik, yani neşe demek olmasına rağmen programlara onlar için bir etkinlik konmaz. Hem de en çok onların neşelenmeye ihtiyaçları olduğu hâlde.

Onları televizyonlardaki tartışma programlarına çıkarmaya layık görmeyiz.

Altına Türkiye’nin de imza koyduğu Çocuk Haklarıyla ilgili uluslararası bir sözleşme vardır. Sözleşme, çocukların ulusal ve uluslararası gündemlerde her zaman üst sıralarda yer alması gerektiğini söyler. Buna rağmen sadece cinsel saldırıya uğradıklarında gündeme gelirler.

Yarınlar vaat eder ama bugünlerini unuturuz.

Her zaman sözümüzü dinlemelerini isteriz ama biz onları dinlemeyiz.

Yurt dışındaki çocuklarımız ise hiç aklımıza gelmez.

İkna etmeye çalışmak yerine işin kolayına kaçar, azarlar, dayatır, şiddet kullanırız.

Haklarını, hayvan haklarını savunduğumuz kadar dahi savunmayız.

Onları hayvanlarımızı çıkardığımız kadar dahi gezintiye çıkarmayız.

Okul binalarına, sınıflara, oyuncaklara yaparız ama beyinlerine yatırım yapmayız.

Medya yaptıkları buluşları, uluslararası başarılarını, kazandıkları ödülleri iki satırla geçiştirir.

Uğradıkları onca taciz ve tecavüze rağmen önleyici önlemler almayı ihmal ederiz.

Sadece yetişkinleri “insan” olarak algıladıkları için, insan hakları savunucuları tarafından da, TBMM İnsan Hakları Komisyonu tarafından da insan yerine konmazlar.

Hepsini geçtik. “Çocuk aklı”,  “Çocukluk yapma,” “Çocuk gibi davranma,” “Çocuklaşma,” “Çocukla çocuk olma,” “Çocukça işler” “Sen çocuksun daha” diyerek çocukluğu aşağılarız.

Kısacası Türkiye’de çocuk olmak kolay değildir. Zorlaştıranlar da biz büyükleriyizdir. Kim onlar? Kendini yetiştirmeden çocukları yetiştirmeye çalışanlar.

Bütün bunlardan çıkan sonuç bir dram değilse nedir?