ANLATMAYA DEVAM EDİYORUZ

Nereden başlamalı?

Nasıl anlatmalı?

Çok uzun bir hikaye yaşadım.

Hikaye ne kadar uzunsa olanlar o kadar kısa sürede gerçekleşti.

Tam bir sorgu yumağı oldu.

Çok soru vardı.

Ancak cevapları bulmak pek kolay değildi.

Cevap aramaya başladığım noktada bulduklarım da pek hoşuma gitmedi.

Ancak soruların ardı kesilmedi.

Gelen cevaplar da soruların hızı kadar sert oldular.

***

Evde olduğum bir akşam bilgisayara bakarken ani bir yanma ya da serinlik hissi sardı.(Her ikisini de hissettim)

İlk başta havaların sıcaklığına bağladık.

“Dinlenince geçer” dedik.

İşlerime devam ettim.

Göğsümde olan ağrı değişikliğe uğruyordu.

Filmlerde bildiğiniz sahneler olmadı.

Öyle olmayınca da asla da kendime kalple ilgili bir sorun konduramadım.

Sonuç olarak iki gün bekledim.

***

Kısaca anlatıyorum gazete de olan sütun olayları anlatmaya yetmeyecek gibi duruyor.

Lakin kısa sürede mutlaka video çekerek detaylarını da anlatacağım.

Her kimin neye ihtiyacı olur bilinmez.

Yaşadıklarım bir gün sizin de işinize yarayabilir.

Mutlaka bilinmesi gerekenler bunlar demiyorum.

Ancak olası sebeplere de eklemenizde fayda olacaktır.

***

İki günün sonunda en azından kontrol olsun diye gittiğim Tekirdağ Devlet Hastanesin’den Tekirdağ Özel Yaşam Hastanesi’ne sevk edildim.

Ambulans ile ilk yolculuğum oldu.

Çoğu şeyi ilk defa yaşadım.

Aklımıza gelmez şeyler bir bir başımıza geldi.

Sinema filmlerinde olduğundan çok daha farklı şekilde işlediğini öğrendim bazı önemli şeylerin.

Yaşam Hastanesi’nde genç bir doktor Kubilay Erselcan Hoca ile Yaşam Hastanesi Acil Sevisinde tanıştık.

Ben hasta olmadığını iddia eden biriydim.

Hala beni bırakın eve gideceğim diyordum.

Filmlerde bize böyle gösterilmedi.

Hasta adam göğsünü tutar yere düşerdi.

Ben ise günlerdir işlerimi yapıyorum.

Sadece basit bir göğüs sıkışması mı beni hastaneye yatıracaktı?

Durumum hakkında söylenenler çok inandırıcı gelmiyordu.

Ancak Kubilay Hoca’nın yüzündeki sert ifade beni ikna etti.

Ona inandım.

Bir kaç kelime ve yüzünde takındığı ifadeyle beni ikna etmişti.

Ben de daha da uzatmadım ve “Tamam” dedim.

***

Devlet Hastanesi’nden Yaşam Hastanesi’ne gidene kadar 112 acil ambulansında olan görevli kardeşimiz olabilecek şeyleri tek tek anlatmıştı.

Ağzı iyi laf yapıyordu.

Az biraz ikna olma aşamam aslında onun yanında başladı.

Rahat kalmamı ve panik yaşamayışımı onun sıcak sohbetiyle sağladım diyebilirim.

Konu çok, anlatacak çok da şeyim var.

Bugünlük bu kadar olsun.

Devamını da anlatacağım…

Saygılar…