TEKİRDAĞ ŞEHİTLER ABİDESİ GÜN SAYIYOR

      (Darısı 57.Alay binalarının başına…)

Neredeyse 105 yıllık gecikme son bulacak mı? Çanakkale Gelibolu savaşları hak ettiği saygıyı, sevgiyi ve bu savaşın Türk tarihi için önemi tam olarak ortaya çıktı mı? Sanmıyorum…

Daha yeni yeni kavramaya başladığımız kanla ve gözyaşıyla yazılan tarihimizi yeterince önemsemiyoruz. Bizden çok önce oraya savaşmak için gelen, düşman dediğimiz Fransızların, İngilizlerin, Yeni Zelandalı ve Avustralyalıların şehitliklerine nasıl sahip çıktıklarını daha kırk yıl önce gördük…

Tarih bilinci, oralarda doğan şanlı kahramanlıklar, kayıplar; hepsi çok iyi analiz edilir, işi bilen araştıran insanlarla sadece şehitliğe değil, müzelere, kitaplara, belgesellere, sinemalara, tiyatrolara dönüşür ve evrilirse; unutulmuş şehitlik tarihi de kendi bilim yarışı içerisinde sanatın ve sanatçının da desteğini kazanır. Böylece, halkını ve genç nesillerin de ilgisini çeker…

Kendi tarihimizi, anma etkinliklerimizi nasıl kutluyoruz, bu işin hakkını verip vermiyor muyuz diye merak ederseniz; 25 Nisan günü yapılan Avustralyalı ve Yeni Zelandalıların Şafak Törenlerine bir katılın derim. Maneviyatın, aklın, bilimin, teknolojinin bir araya gelmesiyle nasıl bir uyum, ayrı bir öğretiler birliği çıkıyor ortaya; şahit olun…

Muratlı Caddesi’nde bulunan Gelibolu Şehitler alanı, yıllardır talan edile edile kırk dönüm araziden on dönüme kadar düşürüldü. Dikilen ağaçlar, şehitlik duvarları yıllardır a yıkıldı a yıkılacak bir şekilde idare edildi…

Bugüne: 21.yüzyılın birinci çeyreğinin sonuna gelindiğinde ise burada çok önemli bir iş yapılıyor. Tam manasıyla hak edilmiş, oldukça gecikmiş olan düzenlemelerin sonuna gelindi. Mühendislikten, mimariden, bahçe sanatından da yararlanılarak yapılan değişlikler-yenilikler daha şimdiden göz doldurup, kalplere;

“ Hiç olmazsa! “ sözcüğünü hüzünlü mutluluk içerisinde söyletiyor…

Muratlı Caddesi’ndeki şehitlikte binlerce insanımızın manevi kalıntıların yanında elde kalan şehitlerimizin de asil kemikleri yatıyor. O muazzez hatıraları, kahramanları anlatmak için tarih biliminin ve teknolojinin her imkânından hiç taviz verilmeden yararlanmalıdır.

Düzenlemelerin görünen tarafına bakılırsa, bu aziz şehitlik hiçbir şeyden-zorluk ve masraftan kaçınılmadan; müzesiyle, kitabeleriyle, ışıklandırmalarıyla, gezinti yollarıyla buraya yakışır bir görkem içerisinde hazır olacak…

Böyle yerleri yapmak yeterli mi? Hayır… Yeterli olması mümkün değil… Tanıtmak, yeni neslin anlayacağı kısa filmler, broşürler ve her türlü anı hatırayı anlatan, içinde taşıyan hediyelik objeler, nesneler ile her koldan üzerimize düşen ne varsa yapılmalıdır…

Valiliğimiz üzerine düşeni yapmaya çalışıyor. Ortaya çıkan görüntülerin heyecanı karşısında bu üzerine düşen sorumluluğun daha da artacağını görüyorum…

Özellikle Kültür ve Turizm Müdürlüğümüzün de katkıları, ısrarlı duruşuyla Çanakkale Gelibolu ziyaretine giden, sahip çıkan acentelerin tamamı buraya getirilmeli ve burasının da Gelibolu’nun bir parçası olduğu ısrarla anlatılmalıdır…

57.Alay binaları da Çanakkale Gelibolu’nun aziz parçalarıdır. Aynı hassasiyeti 57.Alay binaları içinde bekliyoruz…

Tek dileğimiz, tarih denen yaşlı bilim-belgelik çok iyi anlaşılsın ve tanıtılsın. İnsan şuuru böyle şekillenir ve böyle tutunur bütün zamanlara; geçmiş, şimdi ve gelecek; gelişen medeniyetlerde üç zaman, tartışılmaz derece birbirinden ayrı tutulmaz ve tutulamaz…