TATSIZ SOHBETLER

Hepimiz uzak yakın aynı konuları konuşuyoruz.

Herkes elindekinin kıymetini daha iyi anladı.

En başta sağlık sohbetleri fazlalaştı.

Ardından ekonomik muhabbetler geldi.

Sıralama böyle gidiyor.

Daha sonra hal hatır soruyoruz.

Herkesin bir derdi oldu.

Dertsiz insan olmaz mıydı?

Varsa da artık kalmamıştır.

***

Bugüne kadar yakın çevresinde bir sevdiğini bu hastalığa kaybetmeyen yok sayılır.

Dahası ekonomik durumdan etkilenmeyen de kalmadı.

Her şey bir sıralamayla oluyor.

İlk domino taşı devrildiğinde kimse umursamadı.

Her şey yine aynı şekliyle devam edecek sanıldı.

Ancak büyük bir yanılgı içindeydik.

Hiçbir şey eskisi gibi olmuyor.

Hastalıkların çeşitleri artıyor.

Dahası ekonomik sıkıntıların duracağı da pek yok gibi görünüyor.

Umutsuz da değilim.

Ancak kaygılıyım.

***

Zaten bunları da kaygılarımdan dolayı yazıyorum.

İşin gerçeği siz de kaygılanmalısınız.

Çünkü kaygı taşımayan bir kesim var.

Umutsuzluktan mı?

Yoksa umursamazlıktan mı?

Hala tam tespit edebilmiş değilim.

Ancak bazı uyarıları yok sayıyorlar.

Hastalık herkese geçebilir.

Hani bunu bilmelerine rağmen hastalık yok gibi davranıyorlar.

Belki bu virüs onlara bir şey yapmıyor.

Ancak evlerine götürdüklerinde evlerinden birinin ölümüne sebep olabiliyor.

Bunu çabuk unuttuk.

***

Ekonomik sorunlardan etkilenmeyen kimse yok.

Ancak bunu da umursamıyorlar.

Her şey güllük gülistanlıkmış gibi etkinlik ve davetler yapanları görüyorum.

Acayip bir boş vermişliğimiz var.

Bunun sonunun iyi olmadığını görmek için dürbüne ihtiyacım yok.

Artık her şey çevremizde dönüyor.

Kendi gözlerimizle net şekilde görebilecek kadar bize yakın olaylar oluyor.

Şu zamanda bunları da göremeyenlere ne demeliyim?

***

Şaşkınım.

Açıkçası önlem alma zamanındayız.

Ancak bizler boş veriyoruz.

Umursamazlıkla bu işi yenebileceğimizi sanmıyorum.

Elbet bir şeyler geride kalacaktır.

Bu da geçmiş olacak.

Ancak nasıl geçeceğini ön göremiyorum.

Bu şekilde bizi teğet mi geçer yoksa delip mi geçer artık zaman gösterecek.

***

Artık aklımızı başımıza almalıyız.

Daha çok korunmalı ve önlemleri geri adım atmadan katı bir şekilde uygulamalıyız.

Daha fazla sevdiğimizi kaybetmeyelim.

Bu işin sonunda her şeyin tepe taklak olması da var.

Ekonomi canlı kalsın.

Elbette yaşasın.

Ancak önce insanlar yaşamalıdır.

Onlar canlı kalmalıdır.

Kurallara geri dönmenin vakti geldi mi?

Siz ne dersiniz?

Saygılarımla…