Açık Mod
Koyu Mod
Sistem Modu
Sevgili babacığım,
Bu mektubu yazıyorum. Çünkü içimdekilerini söyleyemiyorum. Belki yazarak söyleyebilirim.
Bazen seni sevmek istemiyorum. Çünkü galiba sen annemi sevmiyorsun. Annem sana bir şey söylediğinde cevap vermiyorsun. Başını başka tarafa çeviriyorsun. Bazen de hiç duymamış gibi yapıyorsun. Bu beni çok üzüyor.
Anneme hiç “Seni seviyorum” demedin. Ona hiç sarılmadın. Hiç gülümsemedin. Ben buna her gün üzülüyorum.
Bazen hayâl kuruyorum. Hayâlimde sen anneme sarılıyorsun. Annem çok mutlu oluyor. Ben de çok mutlu oluyorum. Ama bu hayâlim çok kısa sürüyor.
Seni anlamaya çalışıyorum. Belki yorgunsun. Ama annem de yorgun. Ama o beni seviyor. Sana yemek yapıyor. Evimizi temizliyor. Beni okula hazırlıyor. Sen onu neden sevmiyorsun?
Annemi sevmeyen birini nasıl sevebilirim? Oysa ben senin annemi seven, onunla konuşan biri olmanı istiyorum. Bana istediğim her şeyi almandan çok annemi sevmeni istiyorum.
Belki bu mektubu okuyunca biraz düşünürsün. Belki bir gün anneme “Seni seviyorum” dersin. O zaman hepimiz daha mutlu oluruz. O zaman evimiz sevgiyle dolar.
Oğlun Arda
Sayın Babalar,
Bilindiği gibi annelik kutsal bir konumdur. Çünkü doğurmak tanrısal bir eylemdir. O nedenle kocanın anneyi, yani eşini sevmesi, Tanrı tarafından da takdir görür. Kaldı ki anneyi sevmek, çocuğu da sevmek demektir.
Üstelik bu sevgi masraf da gerektirmez.
Unutmayalım: Cennet biz babaların değil; annelerin ayakları altındadır.
Sorun çocuğunuza: “Anneni sevmemi mi tercih edersin, sana istediğin her şeyi almamı mı?”
Göreceksiniz ki ilkini tercih edecek.
Unutmamalı ki anneyi sevmek, kadın cinayetlerini de azaltır.