ÇÖP SORUNU ANCAK BAKANLIK MÜDEHALESİYLE ÇÖZÜLÜR

Yıllardır konu ederim.

Mahallemizde çöp konteynırları kayboluyor.

Biraz bir yerde duruyor.

Ardından yok oluyor.

Oradan oraya gidip duruyor.

Netice de Hasanefendi Caddesi üzerinde çöp konyetnırı kalmadı.

**  **

Vesselam çöp elimizde konteynır arıyoruz.

Bazen konteynır için yolumu değiştiriyorum.

50. Yıl okuluna doğru konteynır var.

Süleymanpaşa okuluna doğru da konteynır mevcut.

Evden çıkıyorum.

Aşağı ya da yukarı gitmeye sebebim oluyor.

Elimde çöp yoksa tarihi valilik binasına doğru rahatça gidiyorum.

Bu yolda henüz çöp konteynırı yok.

Ancak ara yollardan kolayca çarşıya çıkıyorum.

**  **

Her neyse…

Gelelim konumuza.

Çöp konteynırları neden yer değiştiriyor?

Daha da önemlisi neden ortadan kayboluyorlar?

İşte temel mesele budur.

Kimse evinin önünde çöp konteynırı istemiyor.

Haksızda değiller.

Sonuçta çöp kokusu çekmek istemeyiz.

Hatta sinek yapan çöpün evinizin önünde kalmasını istemezsiniz.

Haliyle belediyeye bir dilekçe veriyorlar.

Belediye birimleri de gereğini yapıyorlar.

**  **

Yani kim ne isterse o oluyor.

Haliyle de konteynır sorunu baş gösterdi.

Yani çöp atacak yer kalmadı.

Eh işte bu kadar anlattım ya…

Nereye getireceğim konuyu?

Şimdi aynısı Tekirdağ ili için geçerli oldu.

Kimse ilçesine çöp istemiyor.

Herkes bir başkasının ilçesinde kalsın istiyor.

Neticede istemeyenler de haklı.

Ancak çöpünde bir yere atılması lazım.

Kısır döngü başladı.

Kendi engelimizle karşı karşıyayız.

Her evden çöp çıkıyor.

Bir yere de atılması gerekiyor.

Ama atılacak yer yok!

Peki, sonuçta ne olacak?

Hemen söyleyeyim.

Bizim Hasanefendi Caddesine gelin görün.

Sağlı sollu çöp torbaları var.

Ara sokaklar deseniz öyle.

Yani herkes uygun gördüğü yere çöp bırakıyor.

Sokağın çok fazla yerinde çöp dökmek yasak yazıları var.

Ancak yazının yanına da çöp bırakılıyor.

Netice ortada.

Küçük örnekten büyük örneğe doğru yola çıkalım.

Şimdi Tekirdağ da ne olacak?

Anlaşmazlık devam ederse kısa süre sonra her yeri çöp götürecek.

Demedi demeyin!

Yaşayıp göreceğiz.

Saygılar…