DAHA DA İÇE KAPANIYORUZ

Gün geçmesin ki yeni haber alınmasın.

Her yerden olumsuzluk havası esiyor.

Kahvede, sokakta, bakkalda, ayaküstü sohbetlerde hep aynı şeyler konuşuluyor.

Eskisi gibi değil.

Maalesef çok şey değişti.

Artık bizler umutsuzluk taşıyoruz.

Kaygı akıyor gözlerimizden.

Gün geçtikçe daha da endişelere gömülüyoruz.

Birbirimizin endişesini pekiştirir durumdayız.

***

Kayıplarımız oluyor.

Hem maddi hem manevi çok kayıp verdik.

Pandemi şartları herkesi olumsuz etkiledi.

İnsan doğasına aykırı işler yaşıyoruz.

Duygularımız karmakarışık oldu.

Her şey alt üst hale geldi.

***

Maddi olarak yitirdiklerimiz var.

İllaki bir yakınımızı kaybettik.

Bu pandemi yaşam seyrimizde çok şeyi değiştirdi.

***

Eve kapanma ile başlayan süreçte evde yapılan işler arttı.

Daha da kabuğumuza çekildik.

Bir kesim için hiç önemsenmese bile bir kesim var ki onlar için çok önemli sınırlar ortaya çıktı.

Eskisi gibi ziyaretler yapılmıyor.

Herkes bir diğerinden tedirgin oluyor.

Hastalık bulaşma riski ile yakınlaşmalar azaldı.

Çağın getirisi ortaya çıkan teknolojik iletişim kolaylığı ile gerçek yakınlaşma gereği ortadan kalktı.

Çok farklı bir konuma gidiyoruz.

Aslında bir bakıma toplum davranışları olarak eviriliyoruz.

***

Kimsenin görmediği bir parçamız kopuyor.

Buzullarda olan erimeler gibi bunu da görüyoruz hatta farkındayız da lakin önemsemiyoruz.

Hep bir bahanemiz var.

Ancak ozon tabakasındaki delik gittikçe büyüyor.

Bu da bir noktada önemsenecek.

Ancak o vakit çok ama çok geç olacak.

İnsanların geneli şu anda işi akışına bırakmış görünüyor.

“Ne olacak görelim?” diyorlar.

***

Ancak bu kulvarıda yönetenler yok değildir.

Hiçbir şey kendi başına hareket etmiyordur.

Etkisiz tepki olmayacağını biliyoruz.

Fizik kurallarını öğreneli yıllar oldu.
Mantığımız farklı şeyler söylüyor.

Yaşantımız farklı şeylerle ilerliyor.

Duygularımız birlikte olmamızı söylerken.

Mantığımız uzak durmamız gerektiğini vurguluyor.

Gün geçtikçe yalnızlaşıyoruz.

Ve ne yazık ki daha da içe kapanıyoruz.

Saygılar…