HİÇ ANLAM VEREMİYORUM

Neyi paylaşamıyoruz.

Hiç yoktan sebepsiz yere neden sürekli birbirimizi yiyoruz?

Sen daha fazla kazanma diye neden sürekli engel olmaya çalışıyorlar?

Neden daha çok çalışıp iyisini yapma derdinde değiller?

Neden namuslu ve dürüst bir yarış olmuyor?

Neden hep sessiz olan ezilen taraf oluyor?

Ar, namus, utanma duygusuna insan olarak doğuştan sahip olmuyor muyuz?

Ne oldu da pervasızca bu duygularımızı silip atıverdik?

***

Bizi biz yapan değerleri neden bir kenara koymayı tercih ediyoruz?

Bu değerler olmadan biz kimiz?

Nereye gidiyoruz?

Nasıl bir kavga içine çekiliyoruz?

Bunu sadece ben mi görüyorum?

Yoksa sen de görüyor musun?

“Nerde o eski bayamlar” cümlesinde geçmişe duyulan özlem var ya, onun içinde en çok neyi arıyoruz?

***

Herkes birbirini geçme derdinde.

Aslında rekabet güzel şey ama ahlaklı olunca…

Yoksa “Ben iyi olayım. O sebeple onun ayağını kaydırayım.”demek.

Rekabet mi?

Ne kadar küçük hesaplar yapıyoruz?

Kücücük bir pastanın paylaşımını adaletli bir şekilde yapmayı beceremiyoruz.

***

Herkes ben daha fazla almalıyım derdinde.

Oturabileceğinden çok evi olan kişiye soruyorlar.

Mutlu musunuz?

“Evet çok param var, 50 tane evim var.”diyor.

Balık tutmak için sahile gelen birine soruyorlar.

Mutlu musunuz?

“Evet bugün eve 3 kilo balıkla döneceğim.”diyor.

Aslında mutluluk o kadar göreceli bir şey ki mutlu olmak için eldekilerin kıymetini bilmek yetiyor.

Başka hiçbir şeye ihtiyacımız yok.

***

Ne zaman birilerinin sahip olduğu şeylere sahip olabilmek için mücadeleye girsek o zaman elde edemediklerimiz için mutsuz olmaya başlıyoruz.

Yani bardağın dolu tarafına bakmıyoruz.

Her zaman mücadele edelim.

Elbette mücadeleci olmaktan yanayım.

Ancak sırf kazanmak için “Her yol mübah” diyenlerden değilim.

Elde etmek için yarışalım.

Elimizden geldiğince, aklımız ve bilgimizle, şerefimizle kazanalım.

Ancak birinin düşüp bizim sıramızın gelmesini beklerken bir ömür tüketmeyelim.

Ya da o sıranın bize biran önce gelmesi için o kişiye çelme takmayalım.

Anlımız ak, gönlümüz ferah yaşamak için, insan gibi ömür sürmek için kendi yolumuzda saygıyla mücadele edelim.

Herkes sizin gibi olmayacaktır.

Ve bizden farklı insanlarla bazen yollarımız kesişecektir.

Ancak sırf onlar öyle yapıyor diye bizim de bazı insani duygularımızı yitirmemiz gerektiği anlamına gelmez.

Siz siz olun.

En büyük servet adınız ve şerefinizdir.

Sizden sonrakilere onu bırakın yeter…

Saygılarımla…