NE OLACAK BU EV GENÇLERİ?

Gün geçmiyor ki yenisi eklenmesin.

Zaman geçtikçe artan mezun sayıları ile daha da artıyorlar.

Hayatlarının en verimli dönemlerini evlerde geçiriyorlar.

Ailelerinin gerdiği kol kanat ile yaşama tutunuyorlar.

Okulları bitireli çok zaman oldu.

İş aramaya başlayalı kaç sene geçti belli değil.

Lakin bir türlü iş bulamıyorlar.

***

Eğitimini aldıkları alanda çalışma şansları pek yok.

Eş, dost, akraba ya da bir dayıları yoksa evde pinekliyorlar.

En verimli zamanlarını evlerde bilgisayar başında oyun oynayarak ya da daha da acısı uyuyarak geçiriyorlar.

Açıkçası evlenme şansları gün geçtikçe azalıyor.

Böylece evlenme yaşı daha da yükseliyor.

Evlenme yaşı yükseldikçe çocuk sayısı azalıyor.

Çocuk sayısı azaldıkça ülke nüfusu yaşlanıyor.

***

Kim işsiz biriyle evladı evlensin ister?

Hadi istediler diyelim bunlar nasıl yaşayacaklar?

Nasıl geçinecekler?

Yok, öyle bir dünya maalesef.

***

“İki gönül bir olunca samanlık seyran olmuyor.”

Eskiden de olmuyormuş.

Manasını bilerek konuşmak gerekiyor.

Gün geçtikçe herkes manasını daha yeni öğreniyor.

***

Eskiden evde bekleyen okumuş kişiyi eş, dost, akrabalardan eleştirenler olurdu.

Artık kimse evde olan gence ses etmiyor.

Kimse eleştirmiyor.

Neden mi?

Çünkü onlarında evlerinde bir genç öylece işsiz bekliyor.

Herkes acı durumun farkında.

Herkes işe nasıl girildiğini iyi biliyor.

***

Torpil kavramından uzak değiliz.

Lakin az kişinin de sayılı torpili var.

Onlarda onu yakınları için kullanılınca elde bir şey kalmıyor.

Yani gün geçtikçe evdeki eğitimli ordumuz artıyor.

İşin acı tarafı artan bu eğitimli ordu evlerde pinekliyor.

Aileler onlara bakmaya devam ediyor.

Lakin ailelerinin kol kanat gerdiği bu yetişmiş gençler iş hayatına bir türlü giremiyorlar.

***

Yeni mezun olmuş bir gencin iş tecrübesi olmayacağı aşikârken en az 2 yıl iş tecrübesi arayan iş ilanlarını görüyorlar.

Akıl alır şey değil!

Sen işe almazsan o almazsa bu insanlar nasıl tecrübe edinecekler?

İşte bu noktada sorunlar daha da büyük hale geliyor.

Anlamsız bir işveren tutumu görüyoruz.

Hem tecrübeli eleman yetiştirmiyorlar.

Hem de yetişmiş tecrübeli eleman arıyorlar.

Ne kadar gerçek dimi?

Hazin gidişatı görüyoruz.

Sessizce adım adım ilerliyoruz.

İleri görüşlü olanların geleceğe yönelik fikirleri olsa da idarenin basamaklarında yer alamadıklarından bir şey yapamıyorlar.

İdare edenlerin tek derdi de bu olmayınca maalesef ki;

“İşler böyle gelmiş böyle gidiyor.”

Saygılar…