ÇOCUK ŞARKILARI SÖYLEMEYE NE DERSİNİZ?

Ne yazık ki artık şiddet bile kendisinin ötesine geçmiş, teröre dönüşmüş durumda. Kurbanlarının ezici çoğunluğu da çocuklar ve kadınlar. Hem de taciz, tecavüz ve cinayet olarak.

İyilik, kötülük karşısında yenik düşüyor. Her şey kırmızı alarm veriyor.

Dahası birbirimizi de sevemez olduk. Sevgi, saygı, şefkat, merhamet, masumiyet, kardeşlik, dostluk, iyilik gibi en soylu değerlerimiz süratle aşınıyor. Yalnızlaşıyoruz. Bunalıyoruz. Korkuyoruz.

Dehşet, şiddet, katliam, kötülük, barbarlık, acımasızlık kudurmuşçasına azmış gibi gözüküyor. Toplumsal cinnet giderek hem derinleşmekte, hem yaygınlaşmakta. Sanki koşar adımla bir felâkete doğru yol alıyor gibiyiz.

Hiçbir zaman toplumsal barışa, iyi ve güzel şeylere bugünkü kadar ihtiyacımız olmadı.

Gidişin en endişe verici yanı; çocuklarımızı daha da kötü günlerin bekliyor olması. Tabii o günler geldiğinde hayatta olurlarsa.

Bu bir kâbus.            O nedenle diyorum ki belki bu gidişi çocuk şarkıları söyleyerek veya dinleyerek bir nebze de olsa yavaşlatabiliriz, belki de durdurabiliriz. Çünkü çocuk şarkıları demek; en temiz duyguların dile geldiği/getirildiği, terennüm edildiği müzikparçaları demektir.

Hem böylece çocuklarımızı da daha iyi anlar, dünyalarına ve kalplerine daha derinden girer, onlarla daha sağlıklı iletişim ve diyalog kurar, duygusal gelişimlerine daha güçlü destek olabiliriz. Zira o şarkıların çocuk gelişimindeki önemi pek çok araştırmayla kanıtlanmıştır.

Benim vardır telefonumda kayıtlı 10-15 çocuk şarkısı. Özellikle kendimi gergin hissettiğim anlarda açar, dinlerim onları. Çoğu zaman da eşlik ederim onlara. Deneyin, siz de göreceksiniz rahatladığınızı.

Unutmamalı ki suçu önleyici önlemler almaktan daha önemlisi; suç işlemeyecek bireyler yetiştirmektir. Bu uzun vadelidir ama köklü çözümdür.

Her şey çocuklukta başlar. Tüm şiddet, taciz, tecavüz ve cinayet suçları çocuklukta verilemeyen eğitimin eseridir.

Ama onun gereğini yapmayı beklemeden bir şeyler yapmalı.Diyorum ki bu bir şeyler neden sevgi, dostluk, arkadaşlık demek olan çocuk şarkıları söylemek ya da dinlemek olmasın? Neden bu gidişin panzehiri çocuk şarkılarındaki duygu ve düşünceleri özümsemek, içimize doldurmak olmasın?(Yoksa çok mu “çocuksu” buluyorsunuz önerimi? Ama bugünlerden kurtulmak biraz da çocuksu duygulara sahip olmaktan geçmiyor mu?)

Dahası böyle bir şeyin küresel bir akıma dönüşme potansiyeli bile var. Öyleyse neden böyle bir akım Tekirdağ’dan başlamasın? Oradan bütün ülkeye, sonra da bütün dünyaya? Neden böyle bir barış,kardeşlik, huzur ve insanlık çağrısı demek olan çocuk şarkıları Tekirdağ’danyükselmesin?

            Şu konunun üzerinde biraz düşünür müsünüz lütfen?