ÇAĞDAŞ EĞİTİM

Sanatçılarımız ve aydınlarımız sürekli aynı cümleyi tekrarlar: “ Ülkemizin uzun vadede en büyük sorunu çağdaş eğitimin eksikliğidir.”

Bu cümle kimi zaman büyük, iddialı bir laf gibi görünür. Oysa gerçeği çok basittir:
Cumhuriyetin ilk yıllarının söylediği hakikat…

Cumhuriyet kurulduğunda ülke yorgundu, imkânlar sınırlıydı. Ama o günlerin yöneticileri çok temel bir şeyi biliyordu: Bir ülkeyi ayağa kaldıracak olan fabrika değil, öğretmendir.

Bu yüzden Köy Enstitüleri kuruldu, öğretmen yetiştirme çabalarına büyük önem verildi. Amaç çok netti: Kendi ayakları üzerinde durabilen, sorgulayan, düşünebilen bir toplum yaratmak.

Bugün eğitim bilimcileri buna “çağdaş eğitim” diyor. Ama anlamı son derece sade: Ezberleten değil, hayata hazırlayan bir eğitim.

Peki, bugün eksik olan nedir? Bugün,”Eğitim var ama çağdaş eğitim eksik.” Diyenlerin işaret ettiği şey şudur:
Bilgi var ama düşünmek eksik.
Sınav var ama merak yok.
Okul var ama hayata hazırlayan yönler eksik.
Diploma var ama üretme becerisi zayıf.

Çağdaş eğitim sadece kitap, sınav okul binası değildir. Çağdaş eğitim: Çocuğun merakını kaybetmemesi, öğretmenin güçlendirilmesi, bilimin günlük hayatla birleşmesi, yabancı dilin sınav için değil, dünya için öğrenilmesi. Ve en önemlisi, düşünme alışkanlığı kazandırılması.

Dünyadan öğreneceklerimiz var. Finlandiya-“Ezber yok merak var.”Finlandiya’da sınav baskısı azdır, öğrenciler rahatça soru sorar. Sınıflarda rekabet değil işbirliği vardır. Bu model bize şunu anlatıyor: Çocuk rahat nefes alırsa öğrenme kendiliğinden başlar.

Güney Kore-“Öğretmen ülkenin direğidir.” Güney Kore’de öğretmenlik çok saygın bir meslektir. En iyi öğrenciler öğretmen olur, çünkü ülke geleceği onlara emanet eder. Öğretmen güçlüyse, ülke de güçlü olur…

Gençlik, göç ediyorsa, bir şey eksiktir! Bugün gençlerimizin önemli bir kısmı başka ülkelere gitmenin hayalini kuruyor. Kimi eğitim için, kimi iş için, kimi de daha özgür bir yaşam aradığı için…

Şu soru ister istemez karşımıza çıkıyor: Çağdaş eğitim tam olarak uygulanmış olsaydı, bu tablo bu kadar yoğun olur muydu? Belki gençler yine dünyayı görmek isterdi, ama geri dönmeyi de seçerdi. Çünkü çağdaş eğitim sadece ders anlatmaz; kendine güvenen, ülkesine güvenen, üretebileceğine inanan birey yetiştirir.

Genç, fırsat eşitliği olduğunu hissederse, emeğinin karşılığını kendi ülkesinde alacağını görürse, düşüncesine saygı duyulduğunu fark ederse başka bir ülkeye gitmek zorunda kalmaz.

Sanatçıların ve aydınların “En büyük sorunumuz çağdaş eğitim eksikliğidir” sözü bir şikâyet değil, bir yol haritasıdır. Çünkü çağdaş eğitim siyasi değil; ülkenin kaderini belirleyen en uzun vadeli yatırımdır.

Geleceğimizi halı ustasının sabrı ve titizliğiyle ilmik ilmik dokumak istiyorsak, bunun yolu yine bellidir:

Merakı, bilimi, öğretmeni ve düşünmeyi merkezine alan çağdaş bir eğitim.