ÇOCUKLAR VE EBEVEYNLER

Gündemdeki sorunlar içinde o denli boğuluyoruz ki temel sorunlarımızı ıskalıyoruz. Onlardan en önemlisinin de çocuklarımız ve biz ebeveynlerle ilgili olduğuna inanıyor, zorlanmadıkça bundan sonra da sadece onlar üzerine yazmayı düşünüyorum.

Örnek mi istiyorsunuz? Ondan bol ne var:

“Ağaç yaşken doğrulur” demek dururken, “Ağaç yaşken eğilir” diyerek çocuklarımıza eğilmeyi telkin etmek…

“Su küçüğün, söz büyüğün,” “Söz gümüşse, sükût altındır,” “Büyü de ondan sonra konuş,” diyerek susmayı telkin etmek…

“Dayak cennetten çıkmadır,” “Kızını dövmeyen dizini döver,” “Anne babanın vurduğu yerden gül biter” diyecek kadar şiddeti kutsamak…

“Adam olacak çocuk b.kundan belli olur,” diyecek kadar adamlığı yanlış yerde aramak…

Ve okul, öğretmen, ders kitapları, eğitim sistemindeki sakatlıklar…

Diyorum ki gelin şimdilik bütün bunları bir yana bırakalım ve anneler, babalar olarakve de elimizi vicdanımıza koyarak şöyle bir düşünelim:

Kaçımız, “Çocuk benim değil mi?.. Döverim de, söverim de, kime ne!?” diye düşünmez?

            Bizden önce Allah’ın olmasına rağmen kaçımız bunun idrakindeyiz?

Kaçımız çocuğumuzun bizden daha bilgili, yetenekli, zeki ve akıllı olabileceğini kabul eder?

            Kaçımız çocuğunu hakkıyla tanıdığını iddia edebilir?

Kaçımız konuşmayı değil; susmayı öğretmiyoruz onlara?

            Kaçımız harika çocuklara sahip olduğumuzun farkınayız?

Kaçımız çocuğumuzu başkalarının çocuklarıyla mukayese etmiyoruz?

            Kaçımız başarısını ödüllendirmekten çok başarısızlığını cezalandırma yoluna gitmeyiz?

Kaçımızın dövme, sövme, azar, dayak, baskı, şiddet gibi alışkanlıkları yok?

            Kaçımız doğru-dürüst dinliyoruz söylemek, anlatmak istediklerini?

Kaçımız çocuğumuzdan çok hayvanımızı gezintiye çıkarmıyoruz?

En değerli varlıklarımız onlar olduğu hâlde kaçımız fikirlerini, görüşlerini, tercihlerini, meraklarını ciddiye alıyoruz?

Hayvan haklarını çocuk haklarından fazla gündeme getirenler bizler değil miyiz?

            İnsan hakları deyince sadece biz yetişkinlerin hakları gelmiyor mu aklımıza?

Kaçımızın çocuğun da bir onuru, kişiliği, gururu olduğu geliyor aklımıza?

            Kısacası çocuklarımıza fena kıyıyoruz.