ÇOCUKLARIN CANINA OKUMAK

Deniz Bayramoğlu’nun CNN Türk’te yayınlanan Gündem Özel Programının o akşamki konusu eğitimdi. “Eğitim sistemimizin temel sorunu nedir?” sorusuyla girdi konuya.
Cevapları dikkatle takip ettim. Ne yazık ki moderatörden de, beş konuşmacının beşinden de çocuğun ne olduğu veya olmadığıyla ilgili tek bir söz işitemedim.
Oysa sadece eğitim sistemimizin değil; kafalarımızın da temel sorunu bu. Kafaların sorunu olunca, otomatikman eğitim sistemimizin de sorunu olmakta. Bunun cevabı verilmediği sürece ağzımızla kuş tutsak nafile. Teşhis yoksa veya yanlışsa tedavi mümkün olmaz.
Çocuğa şu kör olası bakışımızı değiştirmeden nasıl olacak bu? Bir eğitim sistemi eğer çocuk birey olarak algılanırsa ona göre, algılanmazsa ona göre şekillenmeyecek mi? Eğer Alman düşünürü Schopenhauer’ın; “Her çocuk biraz dâhidir” sözünü bile gülümseyerek karşılıyorsak nasıl olacak bu?
Rus yazarlardan YevgeniyZamyatin de; “Çocuklar en atılgan filozoflardır. Çünkü durmadan soru sorarlar,” derken bizler; –soru sormalarına izin vermemek bir yana- “Sen küçüksün daha, büyü de ondan sonra konuş,” diyecek kadar susturmaya devam ediyorsak, nasıl olacak bu?
Denemeler’in yazarı Montaigne de: “Eğer çocuğunuza kendiliğinden bir şeyler yapma özgürlüğü tanımazsanız onu korkak bir köle yaparsınız” der, adı geçen kitabında.
Ve dikkat edilirse sadece köle de değil; “korkak köle.”
Haksız mı?
Hani neredeyse her çocuk ailesinin kölesi değilse de şamar oğlanı değil mi bu ülkede? Kaçımız azara ve korkuya dayalı yetiştirmiyoruz çocuklarımızı? Kaçımız çocuğumuza “kendiliğinden bir şeyler yapma özgürlüğü” tanıyoruz? Tanıyanlarımız da ne ölçüde yapıyor bunu?
Hem de neye rağmen?
Hem de önümüzde çocuğu sosyal hayatın içine taşıyacak, devlet erkânının önünden yürütecek, elinden tutup resim sergisine götürecek, resmî bir konuğunun da bulunduğu masasına alacak, başbakanla arasına oturtacak, salıncakta birlikte salınacak kadar çocuğa değer veren, onu yükseğe taşıyan bir millî önder durmasına rağmen.
“Çocuk nedir, ne değildir?” sorusunun cevabı verilmeden ya da Abdülhak Hamit gibi “Çocuk, kim demiş küçük şeydir? Belki de en büyük şeydir,” diye düşünmeden verilecek her eğitim beyhudedir.
Değilse bina okur, döner döner bida okuruz. Bu da onların canlarına okumaktan başka bir şey olmaz.