KUMBAĞ’IN SAHİPSİZ ÇIĞLIĞI

Şehrimizin bir zamanlar parlayan turizm merkezi Kumbağ’a yaptığım son ziyaret, içimde buruk bir his bıraktı. Hafta sonu olması sebebiyle Kordon boyu ve sahil, günübirlik sahilcilerin yoğun akınına uğramıştı. Ancak bu kalabalığın ortasında yürürken dikkatimi çeken, denizin ve kumun coşkusundan çok, etrafa sinmiş bir bakımsızlıktı. Yıllara yenik düşmüş, eskimiş ve kirli bir kordon taşları ile yeterince temizlenmediği her halinden belli olan sahilde dolaşırken, Kumbağ’ın o eski, canlı günlerini aramamak elde değildi; içim ezildi.

Plajı dolduran insanların hallerinden, birçoğunun kısıtlı imkânlarla, zar zor tatil günü yaratmaya çalıştığı anlaşılıyordu. Esnafların masalarının yarıdan fazlası boştu. Fiyat listeleri önceki zamanlara göre yüksek olmasa da cansızlık, gün gibi yakıcı bir ışıldama içindeydi… Birbiriyle iç içe geçmiş bu kalabalık, güya denizin ve kumun tadını çıkartmaya çalışsa da, genel manzara bir tatil beldesinin canlılığından çok, bir terk edilmişliği andırıyordu. Sanki Kumbağ, turizm haritasından silinmiş, ne yöre insanın ne de bu işten sorumlu yöneticilerin umurunda olmayan, kendi kaderine bırakılmış bir yere dönüşmüştü.

Bu düşüncelerle kordonu adımlayarak liman tarafındaki meşhur çınaraltı mevkiine ulaştım. Kendime gölgesi bol, sakin bir masa bulup oturdum. Yalnızlıktan sıkıldığı belli olan yan masadaki beyefendiye bir selam verdim. Kısa bir süre sonra, bir çay söylemek istediğimi belirtince yüzü aydınlandı ve adeta bir dost bekliyormuş gibi sevinerek masala geldi.

Gelir gelmez,”Konuşacak insan arıyordum,” diyerek sohbete olan hasretini belli etti. Kendisi, kırk yıldır Kumbağ’da yaşayan 86 yaşında bir İstanbullu’ydu. Yaşına rağmen dinçti ve yaşadığı yeri, sanki ölümsüzlük iksiri içmişçesine derin bir sevgiyle anıyordu. İşte bu sevgi, onun sitemlerini daha anlamlı kılıyordu. Çaylarımızı yudumlarken, benim gözlemlerimi teyit edercesine konuştu: “ Burası yeterince temiz tutulmuyor kardeşim. Buraya kimse gereken önemi vermiyor; yaşayanların çoğunluğu bile…” Onun bu haklı serzenişleri, o günkü çayımıza en dokunaklı katkıyı sağladı ve Kumbağ gerçeğini bir kez daha yüzüme vurdu.

Kordon boyu tamamen yenilenmelidir. En estetik, en dayanıklı ve kadim Kumbağ’a yakışacak en iyi ustalar tarafından o yer; en kirli düşüncelerle gelenleri bile saygı duruşuna geçirmelidir. Tek tip, yöreye özgü mimari bir dil oluşturulmalıdır.(Tabelalar, aydınlatma direkleri, banklar ) Plaja düzenli bakım yapacak, şezlong ve şemsiyeleri düzenli hale getirecek bir sistem kurulmalıdır. Kordon ve çevresinde peyzaj çalışmaları yapılmalı. Çınaraltı gibi gölgelik ve dinlenme alanları çoğalmalı, nitelik ve ucuzluk sağlanmalıdır.

İşletmeler için hijyen-sağlığa uygunluk, hizmet kalitesi ve fiyat politikası denetimleri sıklaştırılmalıdır. Yerel esnafı ve butik işletmeleri destekleyen bir model çok hızla teşvik edilmelidir.

Akyaka Muğla nasıl başardı? Kendine has mimari dokusunu nasıl korudu? Sakin şehir felsefesini benimsemesi, Azmak Nehri gibi doğal güzelliklerini sürdürebilir bir turizmle birleştirmesi Kumbağ için harika bir modeldir. Akyaka, betonlaşmaya direnerek nasıl marka olunabileceğinin kanıtıdır.

Kaş/Alaçatı ( Antalya/İzmir ): Bu iki belde,”butik turizm” anlayışını nasıl başarıyla uyguladıklarını gösterir. Taş evleri, begonvillerle süslü dar sokakları, nitelikli kafe ve lokantaları ile kitle turizmi yerine, daha seçkin ve harcama potansiyeli yüksek turistleri çekmeyi başarmışlardır. Kumbağ, kendi özgün dokusunu yaratarak bu yoldan esin alabilir.

Kumbağ için de çok acil sakin şehir felsefesi düşünülmelidir. Yerel üreticiyi destekleyen pazarları, temiz denizi, bisiklet yolları ve kültürel etkinlikleriyle öne çıkar ve kendi yerel lezzetlerini tanıtır.

Başta yerel yönetimler olmak üzere, tüm esnafa, mülk sahiplerine ve Kumbağ’da yaşayan her bir bireye görev düşüyor. Ya bu sahipsiz çığlığa kulak verip Kumbağ’ı küllerinden yeniden doğuracağız ya da bir tatil beldesinin daha anılarımızda hüzünlü bir hatıra olarak kalışını izleyeceğiz. Seçim bizim.