MİNİ MODEL PARLAMENTO

1990’larda “Toplam Kalite Yönetimi” kavramı iş dünyasında çok popülerdi.

Ne yazık ki, bu kavram siyasi partilerin yakınından bile geçmedi.

“Toplam Kalite Yönetimi” yaklaşımında, bir kuruluşun kültüründe, çalışmalarında, ürünlerinde kalite birinci hedef olarak görülür.

Fikirler, sorunlara getirilen çözümler ve öne çıkarılan politikacılar, bir siyasi partinin ürünleridir.

Günümüz politikacılarının  kalitelerini, güvenilirliklerini, etik değerlere bağlılıklarını görüyorsunuz.

Kamuoyu araştırma kuruluşu Ipsos’un yayınladığı “Küresel Güvenilirlik” indeksine göre en güvenilir meslek grubu hekimler ve bilim adamları.

Listenin dibinde, en az güvenilen grup olarak politikacılar bulunuyor (*).

Anketlerde  yıllardır böyle sonuçlar çıkıyor, ama nedense, insanlar, geleceklerini, mutluluklarını, özgürlüklerini en az güvendikleri kişilere emanet etmeye devam ediyorlar.

Bu davranış belki  seçmenlerde bulunan “kumar oynama dürtüsü” ile açıklanabilir.

Her seçimde “bu sefer adam iyi çıkacak” ümidi ile  oy veriyorlar herhalde.

Bu yazıda, Kanadalı emekli politikacı Preston Manning’in, parlamentoya saygının  ve güvenin yeniden tesis edilmesi için yaptığı girişimlerden bahsedeceğim.

Bay Manning’in kısa bir konuşmasını bu linkten izleyebilirsiniz: https://youtu.be/Kyy0ZiNIOy0?si=ejK9Gb0pg-oVbTNs

PRESTON MANNİNG NE DİYOR?

Manning’in 8 Şubat 2013’te The Globe and Mail  gazetesinde yayınlanan açıklamaları şöyle:

“Yıllardır “Parlamentonun yeniden tasarlanmasını”  savundum.

Daha özgür oylamaya izin verin, arka sıradakilerin ve komitelerin rolünü güçlendirin, etkisiz  tartışmaları ortadan kaldırın gibi önerilerde bulundum.

Ancak Parlamento’dan ayrıldığımdan beri, yaklaşımımı biraz değiştirerek, “milletvekillerinin yeniden tasarlanması” konusuna daha fazla odaklandım.

Bununla, seçilerek mecliste yer almak isteyenlerin, değerlerini, bilgilerini, becerilerini, etik temellerini, ilham verme ve liderlik kapasitelerini güçlendirmekten bahsediyorum.

Bunu yapmak yalnızca meclislerin  performansını arttırmakla kalmayacak, aynı zamanda onların yapısal ve süreçsel değişikliklere daha kolay adapte olmalarını sağlayacak.

Bu hedefi “Manning Demokrasi İnşa Etme Merkezi” ve bir “Pratik Politika Okulu” kurarak gerçekleştirmeye çalıştım.

Geçmişim ve siyasi inancım nedeniyle, bu çaba öncelikle muhafazakar değer ve ilkeleri benimseyen, gelecek vaat eden politikacılara yöneliktir.

Ayrıca Kanada için  bir ”Model Parlamento” fikri doğdu.

Avam Kamarası’nın 60 sandalyeli bir kopyası, aynı zamanda eyalet  meclislerinin çeşitli yapısal özelliklerini de bünyesinde barındıran bir model.

“Model Parlamento”nun iki amacı var.

İlk amaç, demokratik olarak seçilmiş bir mecliste yer almaya hazırlanma konusunda ciddi olan, çeşitli siyasi görüşlerden insanlara, derinlemesine eğitim vermek olacak.

Avam Kamarasının ve yerel meclislerin eski parlamenterleri ve meclis görevlileriyle görüşmeler yaparak, böyle bir ortamda öğretilmesi gereken 25 dersten oluşan bir liste hazırlandı.

Liste, kanun yapmak, bütçelemek, seçmenleri temsil etmek, protokol, etik, siyasi iletişim, siyasi hayatı kişisel ve aile hayatıyla dengelemek gibi konuları içeriyordu.

Önerilen bu Model Parlamentonun ikinci amacı, Parlamentonun kendisini yeniden tasarlamak için önerilen reformları denemek için bir “laboratuvar” görevi görmek olacak.

Tüm partilerin anlaşmasını sağlamanın zorluğu ve hem hükümetin hem de muhalefetin, diğer tarafın önerdiği reformlara direnmede çıkarı olması nedeniyle, gerçek Parlamento ve yasama organlarının, herhangi bir  yapısal veya prosedürel reformu denemesi son derece zordur.

Ancak Model Meclis’in, oturma düzeninden, soru sorma sürecine, içtüzüğün yeniden yazılmasına, yeni teknolojilerin daha iyi kullanılmasına kadar her türlü reformu denemesine engel olacak hiçbir şey olmayacaktır.

Deneyler  başarısız da olabilir.

Ancak bir reform denemesi başarılı görünüyorsa ve iyi karşılanıyorsa, bu, değerlendirmeye ve uygulamaya değer, test edilmiş ve güvenilir bir reform olarak, Avam Kamarası’na veya bazı eyalet yasama organlarına aktarılabilir.”

SONUÇ

Preston Manning 1945 doğumlu muhafazakar bir politikacı.

Politikaya girmeden önce enerji şirketlerine  danışmanlık yapıyormuş.

İş dünyasındaki danışmanlar sorunlara değişik açılardan bakabiliyor, yaratıcı çözümler üretebiliyor.

O nedenle, Manning’in politikada yeni fikirler üretmesi şaşırtıcı değil.

CHP, değişim çalışmalarını kasaba politikacılarına bırakacağına, dünyayı bilen danışmanların çalıştığı McKinsey, BCG, IDEO gibi  firmalarından yardım alsa nasıl olur acaba?

“Model Parlamento” fikri üzerinde durmak istiyorum.

Bizde partiler arası iletişim ve uzlaşma pek rastladığımız bir olay değil.

Örneğin, Süleymanpaşa’da, kendi partilerinde az çok etkili üyelerden oluşan 9 kişilik bir “Mini Model Parlamento” kurulabilir.

Grupta TBMM oranlarına göre, 4 AKP’li, 2 CHP’li, 1 İYİ Partili, 1 MHP’li,1 HDP’li bulunabilir.

Bu arkadaşlar düzenli toplanarak kentin sorunlarını tartışabilir.

Birbirlerinin endişelerini anlamaya çalışabilir, ılımlı çözümler üzerinde anlaşabilir, çözüm önerileri yerel yönetimlere, hatta Ankara’ya kadar gidebilir.

Not: 2005’te kurulmuş olan “Manning Demokrasi İnşa Merkezi” günümüzde, “Güçlü ve Özgür Kanada Ağı” ismiyle muhafazakar politikalara hizmet eden bir kuruluş durumunda: https://canadastrongandfree.network/

(*)https://www.eqs.com/compliance-blog/most-ethical-and-trusted-professions/