ŞEHİTLER ABİDESİ UNUTULMUŞ!

Erol Evgin’in unutulmaz şarkısındaki gibi;

“ Nerden esti aklıma kim bilir/Dün gece gezdim şehri şöyle bir/Herkes evinde kendi halinde…”

Diye, söze, müziğe dökülen şarkı gibi şehrimin kuzey bölümü olan Muratlı Caddesi Çanakkale Şehitler Abidesi yönünde yürüyüşe çıktım.

Kahvelere sığınmış bir grup insan, yanı başlarında bir ABİDE ışıklar içinde; eşe-dosta onur verecek, düşmana hüzün bırakacak güzellikte onarılmış, ortaya bir eser çıkmış; Gelibolu Çanakkale ile muhteşem bir köprü olacak Şehitler Abidemiz tam manasıyla unutulmuş…

Daha önceleri de yazdığım gibi korunması, kollanması kameralara telsim olmuş gibi… Böyle bir REZALET, UNUTKANLIK yapılabilinir mi? Soruyorum; bu yalnızlığın, unutkanlığın sorumlusu kimdir?

Buradaki manevi bağ, köprü, on bin kilometre öteden gelen Anzakların dedelerinin öldüğü yere duyduklarından daha mı az? Soruyorum, İngilizlerin her yıl gelip dedelerinin işgal ettikleri topraklarda öldükleri yere duydukları saygıdan daha az mı Tekirdağ Şehitler Abidesi’ne duyulacak saygı?

Yerler pislik içerisinde. Kapıları ardına kadar açık vaziyette… Işıkları yanıyor gecenin ilerleyen saatinde. Çamların beli bükük; bir saygı hürmeti duyar gibi altlarında yatan Çanakkale şehitlerine sonsuz şükranlarını sunar gibiler.

Çanakkale Gelibolu Savaşlarını anlatan panolar, gezinti, yürüyüş yerleri son derece anlamlı ve şehitleri anlatacak zenginlikte…

Her şey tamam, tam manasıyla Çanakkale Gelibolu ve Tekirdağ arasında kurulmuş manevi, kültürel bir köprü! Ama koruyanı kollayanı yok.

Buraların korumasını yapacak güvenlik görevlilerin önemi tartışılmaz derecedir. Aynı zamanda buraya açılacak müzenin, kurulacak çay, kahve ocağının gelen turistlere dinletilecek Çanakkale müzikleri, dönemin acılarını, hissiyatını, sevinçlerini anlatacak, aktaracak rehberlere ihtiyacı var.

Çanakkale Şehitler Abidesi’ne gelecek insanların orada saatler geçirmesini, o manevi köprüde, geçmiş yüzyılın buruk acılarıyla birlikte o muhteşem VATAN kahramanlığını içlerine, kılcal damarlarına kadar çekme imkânlarını sunmalıyız…

Şehrimiz insanı işsizlikten kırılıyorken burada en az 10 kişiye iş vererek, belki de on hane, yüz kişiye yansıyacak bir istihdamı yaratmakla birlikte Muratlı Caddesi’nin sönmüş, korumuş, kendi içine gizlenmiş halini de canlandırıp, belki de onlarca, yüzlerce insana yan gelir, yepyeni iş-aş imkânları da yaratacağız…

Tekirdağ insanının yanında ülke insanı olarak soruyorum; tüm dünyanın saygı ile baktığı Çanakkale Şehitler Anıtımız ve içerisindeki parklar, yürüyüş alanları niçin yapayalnız? Niçin korumasız?

Böyle değerli, eşsiz bir yeri anlatan, tanıdan ve burasıyla ilgili broşürleri, kartpostallar ve manevi değeri bir hatıra olarak yaşatacak hediyelik nesneler satılmaz, bulundurulmazsa, gecenin ışıklarıyla kameraların hükmü, değeri, saygınlığı nereye kadar sürecek?

İlgililer, sorumlular, tam manasıyla Çanakkale Şehitlerine yapılan, hediye edilen bu yeri daha çok öne çıkartacak kadar UNUTTURMA gafletine düşen değerli amirler, sizler bıkana kadar buradan sizleri ve vicdanlarınızı, sorumluluğunuzu örtmüş kabuğun kırılmasına kadar yazmaya, sesimi duyurmaya devem edeceğim.

Sorumluluğunuz büyüktür…