SOKAĞIN SAYGISINI KAZANAN İTFAİYECİLER

Tekirdağ Büyükşehir Belediyesine bağlı çok önemli kuruluşlarımızdan birisidir İTFAİYE TEŞKİLATI. Her an hazırda bekleyen; Can ve mal güvenliğimizi korumak amaçlı personelin yardımına ihtiyaç duyduk.

Eve geldiğimde saat gece yarısına yaklaşıyordu. Evde bir telaş; baca ile aspiratör borusu arasında bir tıkırdı; korku, panik yaratmıştı. Bende kulak verdim tıkırtıya. Tıkırtı olmaktan öte, borunun içinde bir hayvan, can telaşı içinde çırpınıyordu.

Aklımıza ilk gelen şey; Eyvah! Fare midir acaba? Ya evin içine kaçarsa? Fare denen mahlûkun kendine az zararcı karakteri ün saldığı için, evin telaşına benim de telaşım, paniğim eklendi.

Sizin anlayacağınız; bir ev dolusu telaş ve panik olduk. Biraz düşünce aklıma gelen ilk kurum; İtfaiye oldu. 110’u çevirir çevirmez karşımda bir kadın sesi; “Buyurun efendim” Derdimi anlatmayı denedim. Şaşkınlığım nereden belli; “iyi akşamlar” diyeceğime; “günaydın” der demez, durumu anlattım. Yardım alıp alamayacağımızı öğrenmek istedim. Verilen cevap çok netti; “ Böyle bir birimimiz var efendim. Adresinizi alayım.”

Şaşırmış, rahatlamış, ev halkına da müjdeli haberi verdim. İtfaiye yolda, geliyor! Hasan Bey Sokağa girer girmez, kırmızı arabanın, kırmızı ışıldakları ve hafif siren sesi bile komşuları balkona çıkartmak için yetti.

Herkes de bir merak! Korku! Kırmızı araba, kırmızı ışık ve sirenler; bir şeyi hatırlatır; YANGIN! Korkunç bir canavar gibidir; anında can; canları yutar…

Komşuların merakını gidermek için durumun; yani tıkırtıların, kurtarılmayı bekleyen bir hayvanın olduğunu anlattık. Herkes; merakla beklemeye başladı. Acaba, bacanın-borunun içinden ne çıkacak? Yakalayabilecek miyiz?

Gelen iki itfaiye görevlisi; daha yüzlerini görür görmez; her ikisinde ki görev bilinci, inancı yüzlerine, seslerine yansımış olduğunu fark ettim. Durumu anlatım, kendi çözüm önerimi söyledim. Derhal işe koyuldular. Aspiratör, bacanın durumu, tıkırtıların verdiği ses değerlendirildi. Genç itfaiyeci ; “bu kuş olmalı! Muhtemelen güvercin veya kargadır.” Ben halen, fare olabileceğini; aman; içeri kaçmasın! Korkusuyla durumun hassasiyetine dikkat çekiyorum…

On dakikalık bir çalışma, gerekli önlemler de alınarak; bacadan düşen hayvanın; bir kuş; karga olduğunu gördük. Karga, bizden çok daha fazla korkmuş. Küçük, dar ve karanlık bir alanda; can pazarı; kolay mı? Ama esas sevinç; orada bulunanların hepsinde; sokakta, balkonlarda bekleşen insanların hepsinde…

İtfaiye personelin yüzlerine baktım. Karganın korkmuşluğu, kurtulmuşluğu ve bir görevi sağ salim yapmış olmanın anlamlı sevinci içindeler.  Teşekkür ettik; İtfaiyeciler geldikleri gibi gittiler. Karga ile birlikte; o da, biraz sonra kendi özgürlüğüne bırakıldı; gecenin içine; karga ve itfaiyeciler; küçük bir can, panik olmuş bir ailenin sevinci, birden bütün sokağa yayıldı…

Kurumların insan hayatında ki önemi çok büyük! Bacaya düşen bizi korkutan tıkırtının bir karga ve sonunun iyi bitmesinden başak bir kuruluşumuzun nasıl çalıştığını öğrenmek, sadece bana değil, bütün sokağa güven verdi…

Balkonlara çıkmış insanların itfaiyecilerin arkasından bakışlarını gördüm; Saygı ve sevgi vardı…

Tekirdağ Büyükşehir İtfaiye Personeline; olayın küçük, büyük olduğuna bakmadan; çok kısa zamanda müdahale edilip, görev bilincini, insan merkezli oluşturmaları, hepimizin özlediği bir şeymiş…

Hepsini kutluyorum; ellerini sıkıyorum…