GERÇEK BEREKET TÜRK ÇİFTÇİSİNİN TOPRAĞINDAN ÇIKAR

Trakya Birlik’in başarılı Yönetim Kurulu Başkanı Şafak Kırbiç önemli açıklamalar yaptı.

Ve bu kez konuşulan sadece ayçiçeği değildi.

Konuşulan, üretimin geleceğiydi.

Çünkü bu konuda ki sorun çok açık…

“Türkiye, ayçiçeğinde hâlâ dışa bağımlı.”

Her yıl milyonlarca ton yağlık ayçiçeği ve ham yağ ithal ediyoruz.

Sonra da “Çiftçi neden ekmiyor?” diye soruyoruz.

Son iki yıl kurak geçti… Tarlalar yandı… Verim düştü… Üretici zarar etti.

Sonuç ne oldu?

Birçok çiftçi, ayçiçeğini bıraktı, kanolaya yöneldi. Ya da başka yöne…

Yaklaşık yüzde 15’lik ekim alanı kaybı oldu.

Bu, sıradan bir rakam değil.

Aslında bu rakam, “üreticinin umut” kaybıdır.

Şimdi, yağışlar yüzleri güldürdü… Buğdayda umut var.Ayçiçeğinde umut var.Dekarda 200-300  kilogramın üzeri verim konuşuluyor.

İşte tam bu noktada; üreticiye en çok lazım olan şey… Belirsizlik değil… Güven.

Tarife kontenjanı sistemi, işte bu güveni oluşturmayı hedefliyor. Kâğıt üzerinde bakıldığında ithalat gibi görünüyor.Ama detayına indiğinizde farklı bir tablo çıkıyor.

Sanayiciye deniliyor ki;”Hasat döneminde yerli üreticiden ürün alırsan, daha sonra belirli miktarda düşük vergili ithalat hakkı kazanırsın.”

Yani önce yerli üretici… Sonra ithalat… Sistemin mantığı bu.

Ama…

Her sistem gibi bunun da başarısı uygulamasına bağlıdır.

Çünkü çiftçi tek şeye bakar… Cebine… Hasatta ürününü kaça satacağına.

Bugün mazot ucuz mu? Hayır.

Gübre ucuz mu? Hayır.

Tohum, İlaç, İşçilik, Hepsi arttı.

O halde üreticiye yalnızca “çok ürün alacağız” demek yetmez.

Ürünün para edeceğine de inanması gerekir. Çiftçi, hasat zamanı fiyat baskısıyla karşılaşırsa, ertesi yıl yine başka ürüne yönelir. Sonra yine ithalat konuşulur.

Bir başka önemli konu ise anıza ekim. Toprağın nemini koruyor.Yakıt maliyetini düşürüyor.Toprağı daha az yoruyor.

İklim değişikliğinin etkilerini yaşadığımız bugünlerde bu yöntem artık tercih değil, ihtiyaç haline geliyor.

Üreticiye bu konuda daha fazla destek verilmesi gerekiyor.

Unutmayalım… Ayçiçeği yalnızca Trakya’nın ürünü değildir. Türkiye’nin sofrasındaki yağdır. Her damlasında çiftçinin emeği vardır. Her tanesinde alın teri vardır.

Üretici kazanırsa… Sanayici de kazanır. Tüketici de kazanır. Ülke de kazanır.

Ama üretici küserse… O boşluğu ithalat doldurur.

İthalat ise hiçbir zaman tarlanın yerini tutmaz.

Çünkü gerçek bereket…Sınır kapısından değil,Türk çiftçisinin toprağından çıkar.