AYARLARIMIZLA MI OYNADILAR?

Tekirdağ’da gündem darmadağın.

Özellikle Süleymanpaşa’da.

Daha bir mesele bitmiyor.

Diğeri başlıyor.

O da bitmeden bir başkası ortaya çıkıyor.

Herkes konuşuyor.

Herkes yorum yapıyor.

Ama hiçbir şey netleşmiyor.

Ne oldu?

Neden oldu?

Sonuç ne?

Bilen yok.

Açıkçası şaşkınlık içindeyim.

Çünkü artık hiçbir şey öngörülemiyor.

***

Çarşıya bakıyorum.

Dün açılan işletme bugün kapanmış.

Daha tabelasının yeniliği gitmemiş.

Ama kapısına kilit vurulmuş.

Bir başkası açılıyor.

Öteki kapanıyor.

Elbette ticaretin doğasında bunlar var.

Ama bu kadar hızlı mı?

Süleymanpaşa çarşısında kapanan iş yeri sayısını tam olarak bilmiyorum.

Ancak gözlemlediğim kadarıyla kapanan işletmeler dikkat çekici biçimde arttı.

Peki, neden?

Kiralar mı?

Giderler mi?

Müşteri eksikliği mi?

Yoksa başka sebepler mi?

Araştırmak gerekiyor.

Çünkü her kapanan dükkânın arkasında bir emek var.

Bir umut var.

Belki de yarım kalan hayaller var.

***

Siyasi gündeme gelince…

Tam bir arapsaçı.

Dün birinin yanında duranlar bugün başka yerden el sallıyor.

Yarın nerede olacakları da belli değil.

Bir bakıyorsunuz saf değiştirmişler.

Bir bakıyorsunuz yeni dostluklar kurulmuş.

Eski sözler unutulmuş.

Dünkü eleştiriler yerini övgülere bırakmış.

Üstelik kimse bunu garipsemiyor.

Sanki her şey son derece normal.

Peki, ilke?

Peki, duruş?

Peki, dün söylenen sözler?

Onlar ne olacak?

Belli değil.

***

Asıl tuhaf olan da bu ya neyse…

Artık hiçbir şeye şaşırmıyoruz.

Bir olay oluyor.

Biraz konuşuyoruz.

Sonra unutuyoruz.

Bir başkası ortaya çıkıyor.

Ona yöneliyoruz.

Ne sorguluyoruz.

Ne sonuç bekliyoruz.

Ne de olup biteni doğru dürüst tartıyoruz.

Sanki toplumun bazı ayarlarıyla oynanmış.

Tepkilerimiz değişmiş.

Önceliklerimiz karışmış.

Doğruyla yanlışı değerlendirmekte zorlanır olmuşuz.

Daha kötüsü…

Bütün bunlara tümden alışmışız.

***

Süleymanpaşa’da yaşananlara bakıyorum.

Ekonomik belirsizlik.

Siyasi hareketlilik.

Sürekli değişen gündem.

Birbirini takip eden olaylar.

Ama ortada netleşen pek az şey var.

Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Kimse durup ne olduğunu anlamıyor.

Belki de anlamak istemiyor.

Çünkü artık düşünmek bile yorucu geliyor.

***

Vallahi bilmiyorum.

Daha önce böyle bir dönem yaşandı mı?

Mutlaka yaşanmıştır.

Ama ben böylesini ilk defa yaşıyorum.

Ve gördüklerimden hiç memnun değilim.

Umarım bu yaşadıklarımız toplumsal bir yozlaşmanın işareti değildir.

Umarım geçici bir dönemdir.

Çünkü bir toplumun her şeye alışması iyi bir şey değil.

Özellikle yanlışlara.

Özellikle tutarsızlıklara.

Özellikle duyarsızlığa.

En kötüsü de yanlışların normalleşmesidir.

***

Ben yazayım da…

Belki birileri düşünür.

Belki birileri kendine gelir.

Belki yeniden sorgulamaya başlarız.

Çünkü gerçekten tadımız tuzumuz kalmadı.

Dilerim bu yaşadıklarımız uzun sürmez.

Dilerim kısa sürede bu kâbustan uyanırız.

Yoksa korkarım…

Bir gün uyanacağız.

Ama o nokta da şaşıracak hiçbir şeyimiz kalmamış olacak.

Saygılar…