BİR İNSANIN HAYATI, BİR BAĞIŞLA DEĞİŞEBİLİR!

Bazen bir insanın hayata tutunması için büyük mucizelere ihtiyaç yoktur.

Bazen bir imza, bir karar, bir insanın başka bir insana uzattığı görünmez bir el, bir hayatın yeniden başlamasına yeter.

Bugün Türkiye’de yaklaşık 35 bin insan organ nakli olabilmek için umutla bekliyor.

Bu rakamı okurken belki çoğumuz birkaç saniye durup düşünüyoruz.

Ancak 35 bin rakamının arkasında kaç anne, kaç baba, kaç çocuk, kaç kardeş ve kaç yarım kalmış hayat olduğunu çoğu zaman fark etmiyoruz.

Oysa organ nakli bekleyen her hasta, yaşamak isteyen bir insan.

Yeniden yürümek, ailesiyle vakit geçirmek, çocuğunun büyüdüğünü görmek, sevdiklerine sarılmak isteyen binlerce insan…

Ve hepsinin ortak bir beklentisi var: Birilerinin organ bağışı konusunda vereceği hayat kurtaran karar.

BİZİM BAŞIMIZA GELMEDEN ANLAMIYORUZ!

Toplum olarak çoğu zaman bazı gerçekleri kendi hayatımızın kapısını çalmadan yeterince önemsemiyoruz.

Organ nakli bekleyen bir hastanın yaşadığı zorlukları, bir ailenin her gün taşıdığı endişeyi, telefonun çalmasını bekleyen insanların umutla korku arasında geçen günlerini ne kadar anlayabiliyoruz?

Belki de en büyük eksikliğimiz, başkalarının yaşadığı acıyı kendimize ait hissetmemek.

Oysa bugün sağlıklı olan bir insanın yarın organ nakline ihtiyaç duymayacağının hiçbir garantisi yok.

Bugün bir başkasının hayatını kurtarabilecek bir bağışın önemini küçümseyen kişi, yarın kendi ailesinden biri için aynı umudu bekleyebilir.

İşte bu nedenle organ bağışı yalnızca sağlık alanının konusu değil, aynı zamanda insanlık, vicdan ve toplumsal dayanışma meselesidir.

TEKİRDAĞ’DAN YÜKSELEN ÖNEMLİ ÇAĞRI

Tekirdağ İsmail Fehmi Cumalıoğlu Şehir Hastanesi Doku ve Organ Nakli Koordinatörü Gülseren Kuru Alkan’ın yaptığı çağrı bu açıdan son derece önemli.

Alkan, organ nakli bekleyen yaklaşık 35 bin hastanın yalnızca bir istatistikten ibaret olmadığını, her hastanın arkasında umutla bekleyen bir ailesinin bulunduğunu hatırlatıyor.

Üstelik organ bağışında bulunmak isteyen vatandaşlar için artık önemli kolaylıklar da var. Bağış işlemleri e-Devlet üzerinden gerçekleştirilebiliyor.

Yani vatandaşlarımızın bu konuda ilk adımı atabilmesi için hastaneye gitmesi bile gerekmiyor.

Peki, bu kadar önemli bir konuda neden daha fazla insanı harekete geçiremiyoruz?

Neden organ bağışı konusunda hâlâ yeterli toplumsal farkındalığı oluşturamıyoruz?

Bence burada en büyük görev, yalnızca sağlık çalışanlarına değil, hepimize düşüyor.

Aile içinde konuşulmalı, okullarda anlatılmalı, iş yerlerinde gündeme getirilmeli, yerel yönetimler ve sivil toplum kuruluşları bu konuda daha fazla çalışma yapmalı.

Çünkü konuşulmayan konuların farkındalığı da gelişmiyor.

BİR BAĞIŞ, BİRDEN FAZLA HAYATA DOKUNABİLİR

Organ bağışını yalnızca ölüm sonrası yapılacak bir işlem olarak değerlendirmek de doğru değil.

Bu konu, yaşama verilen değerin ve başka insanların hayatına duyulan saygının bir ifadesidir.

Elbette organ bağışı konusunda vatandaşların doğru bilgilendirilmesi, tıbbi ve hukuki süreçlerin açıkça anlatılması gerekiyor. İnsanların tereddütleri, soruları ve endişeleri olabilir.

Bunlara anlayışla yaklaşılmalı, hiçbir vatandaş baskı altında bırakılmadan bilinçli karar vermesi sağlanmalı.

Ancak bilgi eksikliği ve yanlış inanışlar nedeniyle hayat kurtarabilecek bir toplumsal dayanışmanın önünde engeller oluşmasına da izin verilmemeli.

Organ bağışı konusunda doğru bilgiye ulaşmak ve bu kararı ailemizle paylaşmak büyük önem taşıyor.

YARIN ÇOK GEÇ OLMADAN…

Bugün organ nakli bekleyen binlerce insan için zaman ilerliyor.

Kimisi bir makineye bağlı yaşamını sürdürüyor, kimisi hastane koridorlarında umut arıyor, kimisi çocuklarının geleceğini görebilmek için bir haber bekliyor.

Bizler günlük hayatın telaşı içinde bunları unutabiliyoruz.

Sabah işe gidiyor, alışveriş yapıyor, arkadaşlarımızla buluşuyor, yarın için planlar kuruyoruz.

Ama bir hastanın yarını görebilmesi, bazen başka bir insanın organ bağışı konusundaki bilinçli kararına bağlı olabiliyor.

Organ Bağışı ve Nakli Haftası’nda kurulan stantlar, yapılan açıklamalar ve vatandaşlara verilen bilgiler elbette önemli.

Ancak bu duyarlılık yalnızca bir haftayla sınırlı kalmamalı.

Organ bağışı, yılın her günü konuşulması gereken bir konu.

Müftüler,cami hocaları da Cuma hutbelerinde destek vermeli.

Çünkü sorun, sadece bir organın bağışlanması değil, bir insanın yaşama yeniden tutunabilmesi.

Unutmayalım…

Bizim için belki bir karar, bir kayıt veya bir imza olan şey, başka bir insan için hayata açılan yeni bir kapı olabilir.

Bir gün bizim de sevdiklerimiz o kapının önünde umutla bekleyebilir.

O halde gelin, başkalarının hayatına umut olmayı bugünden düşünelim.

Çünkü yaşatmak, insanın insana bırakabileceği en büyük mirastır.