BİR VATANDAŞLIK HİKÂYESİ BÖLÜM 1

            Bu yazı, başımdan geçmeyip tamamen uydurma ve hayali olayları anlatır. İsimler, ülkeler ve olaylar tamamen hayal ürünü olup, hukuki sorumluluk hayali arkadaşıma aittir. Ben sadece yazdım.

                                                                       ***

Bir arkadaşım vardı, farz edelim adı Nuri. Nuri’nin 10 yıllık bir arabası vardı, kendisi de 10 yıllık ehliyet sahibiydi. Derken, tecrübeli şoför Nuri’nin ehliyetinin süresi doldu. Nuri dedi ki: “Ne olacak, gider yeniletirim.” Oysa bilmiyordu ki ehliyet yenilemek, basit bir işlem olmaktan çok bir devlet dairesi labirentinde kaybolma, evrak canavarlarıyla mücadele sanatıdır. Nuri başına geleceklerden habersiz, bir sabah erkenden yola koyuldu. Serüven başladı.

Nuri, otobüsle önce kamu dairesine gitti. Daha doğrusu, kamu dairesinin üst arama noktasından geçti. Çantasını X-ray cihazına koydu, üstünde kesici-delici alet olmadığını kanıtladı. Sonra güvenliğin “Ne için geldiniz?” sorusuyla karşılaştı. “Ehliyet yenilettireceğim.” dedi. Güvenlik, Nuri’yi biraz süzdü; Nuri belli ki daha bürokrasiyle uğraşmamıştı, pek sinirli gözükmüyordu. “Randevunuz var mı?” diye sordu güvenlik. Nuri “Yok.” dedi. Güvenlik E-Devlet’ten çıkarabileceğini söyledi.

E-Devlet sistemi öyle bir tasarlanmıştı ki, her tıklamada yeni bir sekme açılıyor, her sekmede yeni bir uyarı çıkıyordu. Uyarıların hepsini okusaydı, büyük ihtimalle profesör olabilirdi. Nuri, bir saat uğraştıktan sonra randevu alabildi. Randevu tarihi, 2 hafta sonraya. Nuri “Peki” dedi, “2 hafta idare ederim.”

Oysa Nuri’nin işi bayağı uzaktaydı. Otobüs, iş yerine 20 dakika yürüme mesafesinde indiriyordu. Taksi çağırmak için çok kısa ve maliyetli, yürümek için ise çok uzun bir yol. Bu zorluğu çekmesin diye araba ve ehliyet almıştı. Yenilenmemiş ehliyetle araba kullanmak suç, kullanmamak işsiz kalmak ya da hem otobüs parası verip hem de yürümek… Nuri mecbur kaldı, otobüs + yürüyüş şıkkını seçti. Sabahın köründe otobüs durağında beklemek, işe giderken üstünün başının ter içinde kalması, akşam eve dönerken yürüdüğü onca yolun üstüne ayakta gitmek… Nuri’nin belki de son 10 yıldır unuttuğu şeylerdi bunlar.

İki hafta sonra Nuri, randevu saatinden yarım saat önce daireye gitti. Randevusu saat 11.30’daydı, işinden sabah için izin almıştı. Ehliyet işlemlerini öğlene kadar bitirip, öğleden sonra taksi çağırarak işine gidecekti. Sırasını bekledi ama sıra gelmedi. Ekranda tam ismi yazmıştı ki öğle molası saatine denk geldi, bütün memurlar bir saat paydos etti. Nuri, güvenliklerden birine durumdan bahsetti ancak güvenlik, böyle şeylerin normal olduğunu ve bugünün fazla yoğun olduğunu söyledi. Nuri, iş yerine gelemeyeceğini söylemek için telefon açtı, bir güzel azar yedi.

***

Değerli okurlarım; hayatımda ilk defa, yazdığım mizahi bir hikaye yayınlandı. Daha doğrusu ilk kısmı yayınlandı. Umarım, yeni denemem hoşunuza gitmiştir. Görüşlerinizi, eleştirilerinizi merak ediyorum. Kamu dairelerindeki zorlukları, anlamsız prosedürleri eleştirdiğim hikayemin devamı haftaya yayınlanacak. O zamana kadar kalın sağlıcakla!