NAMIK KEMAL’İN OĞLU ALİ EKREM

Namık Kemal’i inceledikçe, Tekirdağ doğumlu oluşundan öte nasıl bir aydın olduğunu, meziyetlerini,48 yıllık yaşama ne büyük gelişme, tecrübe ve coşkuların sığdığını daha, çok daha anlamak mümkündür.

Onu, oğlu Ali Ekrem’in gözünden de bilmek; Namık Kemal anlamında düşünce hayatımızı zenginleştirmek adına önemli buluyorum.

Ali Ekrem’in notlarında babası Namık Kemal için şu sözcükler dökülür;

“ Babam ateş gibi bir zekâ parçasıydı, annem ise bir alıklık sembolü. Babam bir bilim hazinesi, annem ise elle tutulur bir cehalet.

Babam insaflı ve merhametliydi, annem ise huysuzluk, kıskançlık ve zalimce duygular içindeydi.

Babam taassuptan nefret ederdi, annem ise koyu mutaassıptı.

Annemin hiçbir iyi yanı yok muydu? Bunu söylemek haksızlık olur. Nesime Hanım gayet namuslu, temizliğe düşkün, titiz bir kadındı. Ama bu nitelikler iyi bir eş olmak için yeterli miydi acaba?

Zavallı annem çok merhametsiz ellere düşmüştü. Ona kimse iyilik etmemiş, herkes kötülük etmişti. Dedem Abdüllatif Paşa’nın eşinin ölümünden sonra annem adeta öksüz kalmıştı.”

Tekirdağ doğumlu Namık Kemal, her aydın gibi zor ama bir o kadar merhametli… Nesime Hanımın evlilik yaptığı zaman yaşının da 14 olduğunu hatırlatmak isterim.

Kendi kendisini yetiştirmenin; bilgi, hürriyet, değişim peşinde hiç durmadan koşan bir insanın yakınında, eş olmanın zorluğunu da siz düşünün…

Sözlerimi şöyle tamamlamak isterim; insanın rakibi kendisi olmalı; bir yıl önceki halini yenemiyor, Mevlana gibi yeni şeylerden söz etmiyorsa, vay halimize; her şey karanlık ve her şey bize karşıdır o zaman…

İnsan olmak nasıl bir şey? Sözü, tıpkı matematik bilimi gibi çok gerçekçi bir şey; insan olmak… Şefkati, merhameti, vicdanı bir yana; bilime, sanata, felsefeye, edebi dünyaya olan yakınlığı diğer yana…

Görün bakalım ne çıkacak ortaya; Saunaya, hamama girmiş bedenden süzülen, eriyip giden ölü deri kirleri gibi akmayacak mı; kin, nefret, önyargı, cehalet, despot tohumları…