GÖĞE BAKAN ADAMIN ARDINDAN

                                   ( Erich von Daniken )

Kimi yazarların kitaplarını okuyup kapattığınız zaman dünya aynı dünya değildir artık. Taşlar daha ağır, gökyüzü daha derin, tarih daha kuşkulu, insan daha meraklıdır. Erich von Daniken, işte o yazarlardan birisidir. Onu okumadan önce piramitler piramitti; okuduktan sonra ise bir soru işareti. Nazca çizgileri, sadece toprakta açılmış izlerdi; sonra birer çağrıya, belki de unutulmuş bir selama, bir mektuba dönüştüler.

Seksenli yılların başında, gençliğin ateşiyle kütüphanelerin rafları arasında dolaşırken “Tanrıların Arabaları” elime geçti. Kitabın kapağını açtığım an, sadece bir metne değil, zihnin sınırlarına adım attığımı hissettim. Aslında en çok şu soru dikkatimi çekmişti: “Ya sandığımız gibi değilse?”

Daniken, insanlığın hafızasına kemanla dokundu. İnce, titreşen, bazen huzursuz eden bir tınıyla… Sonra viyolayı devreye soktu: Daha kalın, daha karanlık, daha derin. Ve bir noktada bütün orkestra girdi; tarih, mitoloji, arkeoloji, kozmoloji aynı sahnede buluştu. Ortaya çıkan şey bir kesinlik değil, bir senfoni sorusuydu:

“Biz bu evrende gerçekten yalnız mıyız, yoksa unutulmuş bir ziyaretin çocukları mıyız?”

Elbette Erich von Daniken fazlasıyla da eleştiri aldı. Bilim insanları onun bazı yorumlarını hayal gücünü çok fazla yaslanmakla suçladılar. O,zaman zaman kanıtlarının üzerine şiir serpti, taşların arasına yıldız tozları döşedi. Ama belki de tam bu yüzden okundu. Çünkü o soğuk, akademik bir sessizlik değil, merakın sıcak nefesiyle konuşuyordu. Hakaret etmeden söyleyelim: Daniken bir kanıt makinesi değildi; bir soru ustasıydı. Cevaplardan çok kapılar açtı. Ve insanlık tarihi de biraz daha kapılarla ilerler.

Onun kitaplarını okurken içimden hep aynı sözcük dolaşırdı:

“Bir gün giderim bende…”

Mısır’a, Peru’ya, Orta Amerika’ya, taşların göğe baktığı, efsanelerin toprağa tutunduğu yerlere… O,sadece eski uygarlıkları anlatmadı; insanın içindeki gezgini de uyandırdı.

Şimdi doksan yaşında bu dünyadan ayrılmış. Belki de ona en çok yakışan veda, kendi sorusuyla olmalı: