ANITLARIMIZ SLOGANLARLA KORUNAMAZ!

( Öğretmenlerimiz, Türk Ulusu Sizi Unutmayacaktır!)

Tekirdağ Çanakkale Şehitler Anıtı için geçen süreleri-yılları, ilgisizliği ve birkaç fedakâr insan olmasa, başına neler geldiğini ve gelebileceğini biliyoruz… Onarıldığı halde, Gelibolu ile Tekirdağ arasında olması gereken köprünün bütün ayakları eksik vaziyette…

Üzerinde duracağım ANIT: Şehit Öğretmenler Anıtı’dır! Çoğu zaman yaptığım gibi sahil yürüyüş rotasını liseli yıllardaki gibi çiçek parka çevirdim. Eski otogarın tam karşısında olan bu yer, zamana karşı meydan okuyor. Bir çay, biraz etrafı seyrettikten sonra Çiftlikönü üzerinden dönüşe geçtiğimde arkamdan seslenen tanıdığın sesi üzerine durdum. Her zaman olduğu gibi çevresine duyarlı bir Tekirdağlı:

—Parkı gördün mü?

—Hangi Parkı? Şehit Öğretmenler Anıtı olan parkı mı?

—Evet. Birkaç kişiye söyledim ama ilgilenen olmadı. Her tarafını otlar sarmış! Şehitler Anıtı olan bu yere bu ilgisizlik yakışıyor mu?

Derhal yönümü değiştirdim. Yüz metre geride olan parka geldim. Şehit Öğretmenler Anıtı ön yüzünde büyük harflerle; İNANDILAR ÖLDÜLER, başlığının altında yüzlerce şehit öğretmenin isimleri yazılı.

Kitabenin alt tarafında yine büyük harflerle;

ÖĞRETMENLERİMİZ, TÜRK ULUSU SİZİ UNUTMAYACAKTIR, yazılı.

Dokunaklı bu sözcükler, Şehit Öğretmenler Anıtı bölgesini aynı dokunaklı hissediş, duyarlılık ile korumayı başaramadığımızı göstermeye yetiyor.

Şehit Öğretmenler Anıtı çok önemli bir anıt olmanın ötesinde tam da Tekirdağ girişinde; vefanın, zamansız ölümün ve görev bilinci ne demek olduğunun anlatımı; sahip çıkmakla aynı zamanda; Vatan ile Millet hissiyatımızın daha sağlamlaşıp, yüce değerlere saygın, onurlu bir karşılığı, yeni nesillere de anlatma fırsatı olacakken; oradaki yabanıl otlara, yıkılan çiçek bahçe duvarlarını bile onarmayı gösteremiyoruz…

Sadece burası için bir görevli, hatta bütün anıtlarımız her gün bakıp, kollamalı ve aynı zamanda rehberlik yapıp, vatan için ölmenin, kanlı pusuların ne demek olduğunu anlatmanın karşılığı, yaklaşımı olacakken; yine, DUYARSIZ ve yine DUYGUSUZ hallerdeyiz…

Bana bu göreve hatırlatan değerli Tekirdağ insanı gibi bende soruyorum;

ŞEHİT ÖĞRETMENLER ANITI böyle mi korunur? Böyle mi sahip çıkılır?

Sadece anıt yapmak, ayda yılda birkaç kez temizleyip, göz boyamak, en değerli sözcükleri bile sportif sloganlara çevirmek; TEKİRDAĞ insanına da, yöneticilerine de yakışmıyor…

Gelibolu’da İngiliz, Fransız, Yeni Zelanda, Avustralya mezarlıkları olmasaydı, bizlerin şehitliklerinin durumu ne olurdu acaba? Tekirdağ Şehit Anıtları, Şehitlikleri de gözden uzak nasıl olsa; ara sıra kollar görünmek yeterli mi?

Bütün ŞEHİTLERİMİZ adına kınıyorum… Duyarlı Tekirdağ insanları adına; KINIYORUM…