BU DÜNYADAN BİR GENCİMİZ DAHA AYRILDI

Ortacami Mahallesi Hasan Efendi Caddesi üzerinde duyulan ağıtın kaynağı genç bir insan, esnaf içindi… Nice insan gibi zamansız bir ölümü koştu genç adam…

Dükkânını açalı belki beş, belki altı ay olmalıydı. Kim bilir hangi umutlarla açmıştı dükkânını! Birçok insan gibi esnaflığın giderini-gelirini tanıyıp tanımadığını bilmiyorum.

Ölümünün ardından, orada toplanan kalabalığın, komşuların, onu tanıyanların acılı fısıltılarında “Ekonomik sebep” sözcükleri dolaşıyordu…

Büyük beklentiler içinde açmış olduğu dükkânında, gün geceye dönüştüğü zamanda, boynuna geçirdiği ipin ardında bıraktığı upuzun, taptaze bedeni hiçbir şey diyemezdi artık. Onun için onu büyüten ağabeyi sandığımız insan neredeyse iki saat ağıt yaktı. Yandı oradaki bulunan herkesin yüreği…

Görevini büyük titizlik içinde yapan Emniyet personeli dikkatimi çekti. Birçok daldan polisimiz; sivil veya üniformalı; oradaydı.

Bir yandan acılı ağıt, ama bir yandan işini çok iyi yapar, durumun acısını yüzlerinde yaşatan Emniyet çalışanlarını görünce, duygularıma daha duygular yüklendi. Hepsi hissetmişti derinden; genç esnafın zamansız gidişini…

Yolumun üzerinde, gezip dolaştığım yerlerde yeni açılan esnaf gördüğümde her zaman yaptığım şeyi yapıyorum. Acaba, esnaflık dünyasına ne kadar bilinçli girdi bu kişi? Yeterince deneyimi, parası, heyecanı var mı?

En kolay şey küçük esnaf olmak… Bir yer kiraladın mı, biraz birikimin varsa, nasıl olsa Devletimiz kredi de veriyor; hemencecik giriliyor. Girilsin, esnaflarımız daha çoğalsın fakat!

Tam da burada fakat sözcüğüne gönülden sarılıyorum. Birçoğunun ilk esnaflığı ve ilk tecrübesi oluyor. Birçoğunun yeterli tecrübesi, ekonomisi, heyecanı yok. Peki, ama nasıl gidecek bu iş?

Küçük esnaflığın ilk adımında başlar; Oda ve Dernek aidatları. Daha esnaf ; “Bismillah” demeden, dükkânında bir şeyler kazanmadan Dernek ve Oda kendi aidatını alır. Alması ayıp de değil, kanun dışı da!

Yine FAKAT sözcüğüne sarılacağım. Fakat hangi dernek veya diğer sivil resmi kuruluşlar; esnaflığa ilk adım adan kişinin bu konudaki durumunu sorguluyor! Önceden onu bilgilendirip bilinçlendiriyor? Karşılaşa bileceği zorlukları anlatıyor?

Kaybedilen her kuruşu milli kayıp olarak görmeyi çoktan içselleştirdim. Ya kaybedilen her can? Canlar?

Esnafın cansız bedeni henüz soğumadan içerideki ve dışarıdaki görevliler sessizce işlerini yaparken, esnafın ağabeyi gibi için için hüznün ağıtlarını yakıyorlardı.

Hasan Efendi Caddesi 25 Kasım günün gecesi, buruk bir ayrılık hikâyesi, ağıt sesleri içinde, en hakiki sessizliği yaşadı; “ Biz bu dünyadan gider olduk/Kalanlara selam olsun/Ecel büke belimizi/Söyletmeyin dilimizi”