ÇANAKKALE ŞEHİTLER ANITI UNUTULMADI AMA!

Hani bildik bir söylem vardır; sesini duyuramamış, çok önemli konulara dikkat çekememiş insanlar tarafından;

“ Dilimde tüy bitti”  derler! Ben bu sözü söylemeyeceğim. Tekrar tekrar, Tekirdağ Çanakkale Şehitler Anıtı için dikkat çekmeye, hatırlatmaya ve uyarmaya; maddi, manevi şehir ve ülke çıkarlarımız adına yazmaya devam edeceğim…

Muratlı Caddesi üzerinde bulunan Çanakkale Şehitler Anıtı birkaç yıl önce yenilendi. Güzel olduğunu, Gelibolu ve Çanakkale Şehitlikleri ile bağlantısı olacağını ve olması gerektiğini yıllardır yazıyor, bu işi bilenler tarafından da destek buluyor, görüyoruz…

Şehitliğimiz yeniden ayağa kaldırıldı. İyi veya kötü demenin ötesinde ziyaret edilecek bir yer haline geldi. Fakat büyük paralar harcandığı halde, gelenleri gidenleri bilgilendirecek, gelen insanımıza şehitlik ile ilgili objeleri tanıtıp sergileyecek görevliler bir türlü gelemedi! Bunca işsiz insanımız varken, yepyeni istihdam alanı yaratmak, şehrimizin buruk, çökmüş turizmi için manevi bir köprü kurmak-inşa etmek bu kadar kolay ve gerekliyken bunlar olmadı…

Olan ne peki? En küçük haberden dahi mutlu olunmasını, umutların artacağını bilen birisi olarak orada yaşayan arkadaşlardan şunu öğrendim. Gece Bekçilerimiz artık, Tekirdağ Çanakkale Şehitler Abidesi’nin içinde bulunan binaya geliyor ve burasını çıkış noktası olarak kullanıyorlarmış. Gün içinde sırf şehitlik için buraya gelen temizlik işçisi hassasiyetle burayı temizliyormuş…

Bunlar sevindirici haberler. Hiç olmazsa, diyeceğimiz türden…

Tam da Çanakkale Zaferi haftasında, Çanakkale Gelibolu’nu yürüyen 57.Alay yürüyüşüne niçin Valilik önünden başlıyor? Tekirdağ Çanakkale Şehitliği başlangıç yeri olamaz mı? Valimiz, Kaymakam, Belediye Başkanları ve daha birçok kurum yöneticisi sembolik de olsa üç dört km yürüyemezler mi?

Gelelim can alıcı soruya! Yeni nesil; Y ve Z Kuşağı Tekirdağ Çanakkale Şehitler Anıtı hakkında ne kadar bilgili? Oraya gitse bile, okulu tarafından getirilmiş olsa bile; yeterince sağlam ve sağlıklı bilgiler verilmezse, sevdirilmez, özümseme yapılmasa tarihimiz, atalarımız buruk kalmazlar mı?

Ne yaparsak yapalım, yapay kültürlerle, zenginliklerle hiçbir zaman huzur bulamayız…

Önce bilim, sanat, felsefe demenin yanında aynı öncelikle TARİHİMİZ demek isterim. Gönüllü, eğlendirerek sevdirmeliyiz. Bunu en iyi yapanlar kimler derseniz; 25 Nisan sabahı Çanakkale Gelibolu’na, Anzak Koyu’na bir gidin derim!

Yeni Zelanda ve Avustralyalılar gençlerini nasıl eğlendiriyor, nasıl geçmiş ile bağ kurmalarını şafak vaktinde sağlıyorlar…