DOSTLARIMIZIN KIYMETİNİ BİLİYOR MUYUZ?

Kiminle konuşsam, kimi sessizce dinlesem “Dostluk” adına bir şeyin kalmadığı, tükenip gittiği adına bir sürü iç sesleniş, yakarış ve tükenişin kabullenişi içine düştüklerini, hapsolduklarını anlatıyorlar.

İnsanın insanlık yolculuğunda icat ettiği kavramlar, ileri çıkardığı davranışlar, bağ kurduğu vicdan ve irade tercihleri, toplumların, şehirlerin yaşam şeklini; huzur ve huzursuzluğunu da belirliyor.

Yaklaşık 15 Bin yıldır bizlerle yaşayan KÖPEK dostlarımızdan söz edeceğim. Dostluğun en hakikisini yaşamak için belki de insana, kendini en yakın hisseden, yabanıl hayatı, kurtluğu geride bırakan, insanla olan bin yıllardır süren ve devam eden yolculuğunun dostluğundan…

Sadakatin kim bilir kaç bin çeşidi vardır köpek dostlarımızın zihninde. Birkaç yudum ekmekten, beklentiden çok ötedir onların insana olan insancıl bakışları ve duruşları. Köpek dostlarımız, yaşamın her yerinde var. Özellikle insanların-bizlerin oluşturduğu sosyal, ekonomik, manevi yaşamın…

Engellilere, gelişim zorluğu yaşayan çocuklara, Emniyet görevlilerine, İtfaiyecilere, kurtarma, arama köpekleri, daha bir sürü olayda, yer ve mekânda köpek dostlarımızın akıl almaz fedakârlığını, yabanıl yaşamdan kopup sığındıkları insana, belki de bir başka şekilde insanlık dersi verdiğine tanıklık ediyoruz.

Dostlarımızın kıymetini biliyor muyuz acaba? Özellikle sokak köpeklerinin, birkaç yudumla yaşamlarını sürdüren, her an oradan oraya kaçmak, korkmak, taşınmak zorunda olan dostlarımızın…

Hayvan barınakları,15 Bin yıldır bizlere fedakârlık yapan dostlarımızın ihtiyaçlarını karşılıyor mu? Sadece barınağı arayıp sokağımızdaki dostlarımızı oraya aldırmak, onlardan kurtulmak, kaçmak vicdanımızı ne kadar temiz tutuyor, sorumluluklarımızı ne anlamda yerine getirmiş oluyoruz…

Bir bakıyorsunuz, öğrenme zorluğu çeken bir çocuğun en hakiki dostu oluyor köpek dostlarımız. Bir bakmışsın, dağların en çetin koşullarında bir çobanın sürüsünü kurtlardan korumak için her dakika, her saat devriye geziyor engin yüksekliklerdeki köpek dostlarımız.

Biraz eğitim aldıklarında en güvenilir dadı, en güvenilir nine, dede rolünde, her türlü şarttan, kuraldan uzak bizle var olmanın en yüksek sezgileriyle gözlerimizin içine bakarak, hasta sahibinin her an geçirebileceği şeker, kalp krizlerini bile takip ediyor, yardım için tetikte bekliyorlar.

Bütün bunlara rağmen, kendimizi şehirlere layık görmeyip, şehirlerimizi, yaşadığımız yeri yaşanır kılmayıp, huzurdan, sosyal ve kültürel yaşamdan uzak bırakıp ruhsal kırılmalar, can sıkıntıları yaşarken, köpek dostlarımızı çoğu zaman fark bile etmeden geçiyoruz, boşluğun sokaklarından, caddelerinden ve yaşam dolu gezegeninden…

Neredeyse her gün geçtiğim caddede; birkaç köpek kalıyor. Caddenin hemen köşeciğinde, ikisi küçük, diğeri çok iri cinsten iri ve beyaz bir köpek… Sahiplendikleri yeri o kadar güzel koruyor, kolluyorlar ki, birbirleri arasındaki ilişkiler biz insancıklardan çok daha ileri, anlayışlı ve güven dolu…

Biraz yiyecek bulduklarında, kendi mahallelerinde volta atıp devriyeye çıktıklarında, geriye kalan zamanlarında yatıyor, uyuyor, yaşama bin bir şekilde olmaktan çok öte var oluş destanına layık bir huzur içinde dinleniyorlar. Belki de düşünüyorlardır; zavallı insan dostlarının bunca yükün altına girip de nasıl bir yaşam felsefelerine sahip olduklarımızın kayıp taraflarını…

Onlar bizlerin, insanların insanlık yolundaki vazgeçilmez dostlarımız.15 Bin yıldır bizle var almanın en hakiki, en sağlam ve güvenilir tarafında, dostluğu bir değil yüz bin kere ispatlamış, vefakâr KÖPEK dostlarımız…