DÜNYA BÖYLE İNSANLAR HATIRINA…

Yardımsever bir aileyi uzun zamandır tanıyorum. Hayatları boyunca alın teriyle çalıştılar. Kimseye muhtaç olmadılar; ama muhtaç olanı da asla görmezden gelmediler. Yardımı, karşısındakini incitmeden, ezmeden, onurunu koruyarak yapmayı bilen bir aile… Sadece anne ve baba değil; kızları, damatları, kısacası bütün fertler aynı vicdanın, aynı terbiyenin parçası.

Bugünün ekonomik çığlıkları, geçim kaygıları, kiralar, faizler, borçlar arasında insan bazen umudunu yitiriyor. İşte tam da böyle zamanlarda halkın o kadim sözü geliyor aklıma:

“Dünya böyle insanların hatırına dönüyor.”

Bu ailenin İstanbul’un önemli semtlerine iki kiralık dairesi var. Yıllardır bu evlerde oturan insanlar-kiracılar, neredeyse kimsenin inanmayacağı kadar düşük kiralar ödüyorlar. Bir gün ailenin güler yüzlü, açık sözlü hanımına sordum:

“Piyasadaki kiralardan haberiniz var mı teyze? Neden bu kadar ucuza oturuyorlar?”
En ufak bir pişmanlık ya da şaşkınlık duymadan şu cevabı verdi:

“Onları uzun zamandır tanıyoruz. İyi aileler. Kazançlarına göre de ne kadar verebileceklerini biliyoruz; biz de o kadar alıyoruz.”

İnsan, bir yandan insanlığı yüceltirken, bir yandan da hoyratça tüketiyor. Bunca gürültü, bunca hırs arasında tok gözlü, ölçülü, vicdanlı kalabilmek belki de en büyük zenginlik.

Son yaptıkları tercih de bu duyguyu daha da derinleştirdi. Aile, üçüncü kiralık evini de Bursa’da aldı. Evi görmeye gittiklerinde, içinde yaşayan genç çiftin hikâyesini dinlediler. Yeni evliydiler. Burası babalarının eviydi; evi satacaklarını bilmeden ciddi masraflar yapmışlar; yuvayı kurmuşlar. Sonra baba ekonomik sıkıntıya düşünce evi satmak zorunda kalmış.

Gençler evi satın alan aileye mahcup bir edayla şunu söylediler:

“Bize bir ay kadar müsaade eder misiniz, kendimize ev bakalım.”

Bu cümle, insanın yüreğine dokunan türden. Yeni ev sahibi olan teyze ise hiç tereddüt etmeden şu karşılığı verdi:

“ Biz burayı zaten kiraya vereceğiz. İsterseniz siz oturmaya devam edin. Altı ay kira da istemiyoruz. Sonrasında gücünüz yettiği kadar verirsiniz, yeter.”

İşte erdem dediğimiz şey bazen bir imzada, bazen bir sözde, bazen de bir kapıyı kapatmak yerine açık bırakmak da saklı. Kimseyi rencide etmeden, kimseyi minnet altında ezmeden, insanın insan kalmasına izin veren bir duruş…

Böyle aileler oldukça, bu ülkenin vicdanı da ayakta demektir. Ve insan, bir kez daha içinden şunu geçiriyor:

Dünya, gerçekten de böyle insanların hatırına dönüyor.