İN-SANAT BAHÇESİ–144

BAL KAYMAK TADINDA BİR FİLM

———————————————-

Senaryo ve Yönetmen, Onur Tan, Yapımcıları; Sertaç Demirtaş ve Yusuf Karataş. Müzik, Yıldıray Gürgen, Görüntü Yönetmeni Veysel Kılınç, Kurgu; Mark Marnıkovıç.

Oyuncular; Tarık Ünlüoğlu,Sabina Tozija,Beren Gökyıldız,Ömer Tan,Kenan Çoban,Melisa Yıldırımer;filmi seçerken büyük bir iştahla gitmedim. Sinemaya gitmek, vaktimi çoktan beri zaman ayırmadığım beyaz perde ve arka fondaki güçlü sesleri dinlemek; çocukluğumdan bu yana alıştığım sinema salonunda ki sosyolojik birliktelik adına önemli bir buluşma oldu.

Tahmin ettiğim gibi; izlediğim filmin konusu, sanatsal bir öncelik taşımazken, daha basit, bildik konulara dokunurken dahi; gözyaşlarının erdemi; beyaz mendil ile sıklıkla gözlerime dokunmama neden oldu.

Film, daha geçin yılın sonbaharında gezdiğim Üsküp, Ohri, Struga; kısacası otobüsle içinden geçtiğim dağlar, tepeler; beyaz perdede tam da karşımdaydı. Aile yaşamının veya sahip çıkılmanın insani tarafı, vicdanına asfalt ve beton kaplatmamış her insanı etkiler.

Bu filmde oldukça sanatsal bir yapı aramayı, büyük beklentileri bir kenara bıraktım. Karmaşık olanın peşinde çok az kişinin koştuğunu daha yeni öğrenmiş bir acemi olarak… Basit olanın peşinde büyük çoğunluk…

Film de basit olana; daha önce; yaklaşık kırk yıl önce bizim çocukluğumuzun tahtına kurulmuş HEİDİ isimli çizgi filminden büyük alıntılar yapılarak kurgulanmış. Filmin basitliği; doğadan, insan duruşundan aldığı bildik davranış bütünlüklerinden kaynaklanıyor.

Sanırsınız ki bu tür duruşlar, davranış biçimleri, sahiplenmeler ve korumalar her yerde var. Hafızalarımızı biraz kurcaladığımız zaman; kırk yıl önce organik tarımın yapıldığı, insanların kendi kendine yettiği zamanlarda bol olan şeylerdi; bu filmde anlatılmak istenen sevginin kucaklaması…

Makedonya dağları, yaşam şekilleri, bize; bizlere yansıyan veya hiç kopmamış olan türkü, şarkı, öykü, masal anlatımları gibi; her an bir şeyler; bizi, tetiklemeye hazır…

Şunu not düşmek isterim ki; her daim, ağır, karmaşık ve en iyi olanın peşinden koşmak yerine; basit olanların öyküsü, basitliğin hafifliğini de çok iyi anlamak, bir arkadaş ve seçim hakkı olarak…

İPEK ACAR KEMANCI SEVGİLİSİYLE MUTLU

————————————————————-

Şarkılar söyleniyor, yaşama dair mutlu insan gösterileri yapılıyor; eski eşi Kayahan Acar’ın besteleri, kemancı sevgilisinin desteği eşliğinde.

Sadece kemancı sevgili mi? Hayır! Kayahan Acar’ın kızı Beste Acar’da Kayahan Acar’ın eski karısı İpek Acar’ı dinlemeye, ayrıca destek olmaya gelenlerden birisi.

Kayahan öleli neredeyse üç yıl oldu. Elbette yas zamanı bitti. Ne kadar sürer ki; genç bir insanın eski eşi için yas tutması? Bunu kim bilebilir? Kim belirler; insanın psikolojik, fiziksel ve sosyolojik arayışlarından başka?

İnsan üzerine çalışanlar, düşünenler bilirler; insanın ihtiyaçlar listesinde ki insan ihtiyaçlarını! Sadece barınma, karnını doyurma olmadığını birçok insan bilir.

Buna rağmen kim bilir kaç insan; Kayahan’ı seven, sayan ve hatırlayan muhafazakâr düşünce; bu kadar çabuk unutulur mu? Hemen sevgili bulunur mu? Diye ne kafa yoruyorlardır; boşluğun içinde hiçbir dolu bilgi zahmetine girmeden.

Şöyle düşünsek veya düşünme hakkını elde tutsak? Belki de Kayahan Acar, sanatçı ve olgun bir yaş döneminde olması nedeniyle genç eşinden böyle bir söz aldı. Ardımdan yas tutmayacaksın! Neşenden, huzurundan ödün vermeyeceksin! Demişse; İpek Acar da onu yerine getiriyor olabilir mi?

Tam tersini düşünsek; Kayahan ölmeden önce, genç eşine yaklaşıp fısıldasa; Seni, benden sonra kimsenin kollarında düşünemem! Bana söz ver; benden sonra başkası olmayacak!

Hiçbirisi doğanın yasalarına, hatta gelişmiş insan anlayışına uygun değil. Doğada da böyle bir yas ve yasa yok. Dağ başında veya vadilerin derinliklerinde ki manastırlarda bile; doğanın acayip kıpırtılarını bulmak mümkünken…

Bir de; İpek Acar gençliğinin tadını çıkartmak istiyorsa; zenginliğinin, önemli bir bestecinin, sanatçının eski eşi olmakla bile erdemli, saygın ve huzurlu yaşayacağının bilincine vardıysa; bize ne demek düşer?