SAYIN MÜDÜRÜM, SANA DA YAR OLMADI!

On yıldan bu yana yazıyorum öğretmenevi öğretmensiz işler yaptı, yapıyor diye… Son yazılarımdan birisi de; “ Öğretmesiz Öğretmenevi” başlığını taşıyordu.

Onlarca yazı yazsak, bazı öğretmenler şikâyetlerini, taleplerini dile getirseler de, Sayın Müdür, hepsini kulakarkası yapmayı başardı. Bu yönüyle onu tebrik ediyorum. Bir tek öğretmen kalmayana kadar Tekirdağ Öğretmenevi’ni otele çevirmiş, yine kendi gamsız haliyle;

“ Bizim öğretmenler nereye gitti?” demeden orada bulunmaya, akşam ve sabah sefaları yapmaya devam etti. Yani, öğretmensiz öğretmenevi müdürümüzün huzuru, rahatı hiçbir zaman bozulmamış göründü. Bir bir öğretmenler kaçırılıp kıraathanelere gitmesine gönlü razı oldu.

Önce lokantası, sonra lokali, sonra berberi, kütüphane derken tuvaletleri bile öğretmenlere kapatıldı. Neden? Otel müşterilerine hizmet etmeye başlandı da ondan…

Gerçekte öğretmenevleri niçin açılmıştı? Öğretmenlerin sosyal, kültürel yaşamlarının yanında dinlenme, konaklamaları için değil mi? Ya sonra? Sadece konaklama hizmeti vererek, bizim Sayın Müdür görevinin başında kalmayı başardı.

Ya şimdi? Demir kapısı, demir parmaklıkları olan, bırakın öğretmeni, tek bir müşterisi kalmayan sessiz, neşesiz görünümlü ibretlik bir yere dönüştü.

Kadim kültürlerin yaşamlarından süzülüp gelen sözler vardır. Bunlardan birisi de; “ Etme bulma dünyası” derlerdi insanlarımız.”Ne ekersen onu biçersin” sözü de burada söylenebilinir.

Yaşadığımız büyük deprem felaketi yetkililere şunu hatırlattı. Çürük, sağlam olmadığına inandığın binalarda yaşama! Önlemler al! Öğretmenevi son iki katı için kaçak ve çürük olduğu iddialarına karşı bile Sayın Müdür hiçbir zaman cevap vermedi; veremedi…

Bölgemizde de bir felaket yaşamamak adına, kapanan yerlerimizden birisidir öğretmenevi. Alınan önlem çok yerindedir. Öğretmensiz öğretmenevi eğer kaçırmasaydı öğretmenlerini, yüzlerce üyesi, yardımcısı ve onların verecekleri güçle, inançla pekâlâ çok yeni ve sağlam öğretmenevi yapılır, herkes daha huzurlu, daha insanca yaşardı.

Tekirdağ Öğretmenevi’nin artık müdürlerinden başka hiçbir şeyi kalmadı. Rahatça kullanabilir devasa ve insanı olmayan binasını. Önce demir kapısını açar, sonra eski neşeli günleri hatırlar mı, yüce ve vicdani bir pişmanlık duyar mı bilinmez…

Sayın Müdürüm; düştüğün gaflet, öğretmenler savrulurken etrafa hiçbir zaman ses çıkarmadın! Niçin? Diye sormayacağım. Çünkü vereceğin hiçbir cevap artık girdiğin kış uykusu ve duyarsızlığı yok edemez.

Sana da yar olmadı yaptıkların. Artık kendi müdürlüğünü kendi başına yapıp, maziye büyük başarılar elde etmiş müdür gözüyle bak; gücün, enerjin yetiyorsa…